Sabah erkenden kalktık. Ayrılmak istemiyoruz ama ne yapalım. Daha önce anlaştığımız taksi bizi bekliyor. Ve kendimizi karmaşık trafiğe attık. Her yeri dikkatle inceliyorum. Yanı başımızdan öldürülmüş domuzları arkasına yüklemiş motosikletiyle geçen adam ilgimi çekti. Kamboçya’nın büyülü topraklarından geçiyoruz. Hava inanılmaz sıcak. Şoför jet hızıyla gidiyor. Rallideyiz sanki. Sınıra yaklaştıkça trafik daha da sarpa sarıyor. Taksimiz sınıra bir kilometre kala duruyor. Çeşitli yaş gruplarından delikanlılar ellerinde taşıma arabalarıyla bavullarımızı taşıma isteğiyle etrafımızı sarıyorlar. Arkadaşım ürkerek bağırıyor. Bağırınca da önce şaşkın şaşkın bakıyor daha sonra da onu taklit edip gülmekten kırılıyorlar. Anlaşılan onlara eğlence çıktı. Bavullar elde gümrüğe doğru ilerliyoruz. Neyse burada işlemler o kadar uzun sürmüyor. Aradaki yolu yürüyoruz. Oldukça kalabalık. Otobüs terminali Tayland sınırına yakın.
Her yerde meyve, böcek satıcıları dikkat çekiyor.

Tayland sınırında bir hayli bekledik. Burada da bir form dolduruyorsunuz. Nerede kalacaksınız filan… Geçtikten sonra bizi bekleyen taksiye binerek Bangkok’a doğru yol alıyoruz. Dört saatlik yorucu bir yolculuk sonrası şehre giriyoruz. Bavullarımızı bıraktığımız otelimize geri dönüyoruz. Akşam gece pazarına gitmek istiyoruz ama öğreniyoruz ki artık tüm gece pazarları bir yerde toplanmış ve modern bir binaya sıkıştırılmış.
ASİATİQUE adında. Anlaşılan burası da çağdaş dünyaya geçiş yapma isteğinde. Girişte çeşitli renkte ışıkların bulunduğu kocaman bir havuz bulunuyor. Dükkânlar güzel ama fiyatlar hiç de ucuz değil.
Çok yorgunuz. Otelimize dönüyoruz. Ertesi gün arkadaşımız yüzen çarşıya gitmek istiyor. Ben daha önceden gördüğüm için kızım ile Bangkok’ta dolaşmayı tercih ediyorum.
Sky trene biniyoruz. Tüm şehirde böyle havadan giden tren ağı var.

Taylandlılar bununla gurur duyuyorlar. Çok da haklılar. Trende hangi durakta ineceğimizi sorunca bir Amerikalı yardım edebilir miyim diye yaklaşıyor. Dört yıldır Bangkok’ta yaşıyormuş. Daha önceden İstanbul’da yaşamış. Muhteşem bir parka gidiyoruz.

Lumpini park. Hava öyle güzel ki… Parkta klasik müzik konserleri yapılıyormuş. Şehrin göbeğinde ne güzel bir alan. Modern Bangkok’u seyrediyorsunuz. Tabii buralarda doğa korunuyor. Parkta oyun oynayan, spor yapan grupları gördük. Her şey o kadar sakin ki insan huzur buluyor.
Buradan çıkınca açık alanda kurulmuş masaları olan restoranda öğle yemeği yiyoruz. Ve tekrar trene binip meşhur Chatuchak çarşıya gidiyoruz.

Ne ararsanız var. Günlerce burayı gezebilirim. Sadece pazar günü açık. Turistler, halk herkes burada. Çok kalabalık. Fiyatlarda alabildiğine ucuz.
Rengârenk bir dünya. Tren ile otelimize yakın bir yerde inip yürüyerek dönüyoruz. Akşam yemeğini Praya nehrinin kıyısındaki otelimizin bahçesinde yiyoruz. Bangkok’ta bir son gece yaşarken iyice keyfine varıyoruz.
Ertesi gün Türkiye’ye hareket. Bangkok çok güzel bir şehir. Nehir olması ayrı bir hava veriyor. Bakalım tekrar gelmek ne zaman nasip olur.

Sabah kahvaltısında yiyecek çeşitliliği oldukça fazla. Aslında Asya ülkelerinde süt ve süt ürünleri pek yenmiyor. Peynir yok. Ancak böyle otellerde bir çeşit de olsa bulmak mümkün. Nerde bizim Pazar kahvaltıları. Ekmek yenmediğinden yalnızca tost ekmeğini turistler için bulunduruyorlar. Buralara seyahat ediyorsanız ve peynire düşkünseniz mutlaka yanınızda getirin.
Baan Tong Luang –ECO Köye doğru yol alıyoruz. Tayland Hükümeti çeşitli dağ köylerinde yaşayan kavimlerin yaşamlarını törelerini göstermek amacıyla 2005 yılında doğada böyle bir köy kuruyor. Bu köyde kavimlerin evleri günlük yaşantıları gösteriliyor.

Kavim halkları kendi el ürünlerini satıyorlar. Bunları devlet destekliyor. Tayland turizmine büyük katkı sağlıyorlar. Köye giriş 500 Bat. Satılan malların gelirleri onlara kalıyor. Köyün çocuklarının okuduğu bir okul ve kilisesi var. Anlaşılan Hıristiyanlar tarafından da destekleniyorlar. Tabii en ilginç olanları boyunlarına taktıkları halkalar nedeniyle Karen kabilesinin bir alt kolu olan Padaung kabilesi kadınları.

Dünyada Zürafa Kadınlar olarak tanınıyorlar. Aslında bu kabilelerin yaşamları dağlarda oldukça zormuş. İlgimi çeken çok çocuk olması. Ayrıca kadınların süsleri de çok değişik. Fotoğraf çekmek istediğinizde herkes poz veriyor. Sonra da mutlaka bir şeyler alıyorsunuz. Denilene göre bu halkalar bayan büyüdükçe ilave oluyormuş. Gerçekten
de boyunları uzun. Ve bu halkalar ağır. Bunları çıkaramıyorlarmış. Eğer çıkarırlarsa boyunları kırılırmış. Ben de denedim ama oldukça zor.

Lahu Shi Bala kadınları da kulaklarına küçük gümüş borular takmışlar. Bu kadınların işi zor. Süslenmek amacıyla bayağı işkence çekiyorlar. Ama onlar hallerinden memnun. İnsanoğlu bir şeye inanmaya görsün, önünde hiçbir engel tanımıyor. Kayaw kadınları kulaklarını aşağıya çeken iri küpeleriyle ilginç.
Renkli boncuklardan kolyeleriyle pek süslüler.
Bol bol fotoğraf çekiyoruz. Burası başka bir dünya. Aslında keşke tüm bu kavimleri kendi köylerinde ziyaret edebilseydik. Burada vitrinde gibiler. Bundan biraz rahatsızlık duyduk.
Chiang Mai’ye çok daha fazla zaman ayırmalı. O kadar çok görülecek yer var ki…

Bugün eko köyden sonra Panter kampı ve Şemsiye köyüne doğru yola çıkıyoruz. Yolda rastladığım genç rahiplerin fotoğrafını çekiyorum.
Kaplanların eğitildiği yere varıyoruz. Daha önce de böyle bir yer gezmiştik. Epeyce bir ücret karşılığı bakıcıları eşliğinde kaplanları seviyorsunuz. Tabi korkmazsanız. Arkadaşımız girmek isteyince biz de restorana oturup onları seyrettik. Çok akıllı hayvanlar. Belli ki iyi eğitilmişler.

Bakıcılar uçlarına yaprak bağladıkları sopaları havuza vuruyorlar. Kaplanlar suya atlıyorlar. Bu bir komut şekli. O anda kedimle oynuyormuş hissine kapıldım. Ne muhteşem yaratıklar. Oldukça da akıllılar. Ama ne denli güvenilir bilmem. Girişte ödediğiniz ücrete göre içeride vakit geçiriyorsunuz.
Ayrıca üzerinde kaplan resimleri bulunan her türlü hediyelik eşya turistlerin beğenisine sunulmuş. Bu kamp sabah 9.00 akşam 18.00 arası açık. Acele ediyoruz. Zira buradan şemsiyelerin yapıldığı bir merkeze gideceğiz. Her taraf yeşil ve çiçek içinde. Bir yığın güneş şemsiyeleri. Nasıl yapıldığını gösteren çalışanlar. Şemsiyelerin üzerlerini boyayan sanatkârlar. Şemsiyeler bambudan ve dut ağacından yapılıyorlar. Üst kısımları için yağlı pirinç kâğıt kullanılıyor.

Ayrıca burada çeşitli hediyelik eşyaların satıldığı bir mağaza var. Şemsiyeleri boyayan sanatkâr benim sırt çantama da beğendiğim deseni çizdi. Böylece güzel bir anıyı sırtımda taşıyacağım. Alt tarafı bir şemsiye demeyelim ne kadar emek. Bu arada şemsiyeler su geçirmiyormuş.
Buradan dünyaca ünlü Celadon (seladon) (yeşil renkte) seramik eşyaların yapıldığı bir merkeze gidiyoruz. Baan Celadon. Yemek takımlarından tutun değerli vazolara kadar her şey bu yeşil renk seramikten. O kadar zevkli ki sade seyretmek bile güzel. Oldukça pahalı. Dünyanın her yerine gönderiliyorlarmış. Bu yeşilin güç taşıdığına ve sahibine şans getirdiğine inanıyorlarmış. El yapımı objeler sanatçılarını yansıtıyorlar.
Koştura koştura ağaç eşyaların yapıldığı çarşıya geliyoruz. Ama geç kalmışız. Ancak bir iki dükkân açık. Buralarda kredi kartı geçmiyor. Mutlaka yanınızda para olmalı.. O kadar güzel eşyalar var ki…
Akşam yemeğini otelimize yakın çarşı içinde bir restoranda yiyoruz. Ve meşhur gece pazarına gidiyoruz. Bir renk cümbüşü. Her yerde bir şeyler satılıyor. Çok ucuz. Küçük restoranlar var. Bangkok’takinden daha hoş bir Pazar. Bu gece erken yatacağız. Zira ertesi gün sabah saat 6.30’da uçağımız Bangkok’a hareket ediyor. Oradan da Kamboçya’ya geçiyoruz.

Çok heyecanlıyız. Uzun zamandır görmek istediğimiz kadınları boyunlarına halkalar takan kabileyi ziyaret edeceğiz. Yaptığımız plana göre dönüşümüzü Bangkok’tan yapacağımız için fazla eşyalarımızı otelde bıraktık. Bir gece daha kalacağız.
Uçağımız 16.30’da kalkacağı için kahvaltıdan sonra ünlü Bangkok Kraliyet Sarayını ziyaret etmek istedik.
Yapımına 1782 yılında başlanan saray Bangkok’u gezen turistlerin en popüler uğrak yeri olduğu için çok kalabalık. Bizi getiren taksi ile daha sonra otele dönmek için anlaştık. Yoksa dönüş de problem.
Tayland’da giriş ücreti en yüksek olan yer. Kişi başı 500 Bat. Şort, kolsuz elbise, mini etek ile girmek kesinlikle yasak. Size bir numara veriyorlar, orada bedeninize uygun, uzun etek ve gömlek seçiyorsunuz. Çıkışta giysileri iade ediyorsunuz. Ben de uzun bir etek aldım.

Devlet törenleri halen bu sarayda yapılıyormuş. Bu nedenle de çoğu kez kapalı oluyormuş. Çok şükür biz açık zamanına yetiştik. Girişte çantalarınızı kontrol ediyorlar. Epeyce görevli polis var.

Sarayda tüm Hindu Budistler için kutsal sayılan Kamboçya’da bulunan Angkor Tapınağının maketi bulunuyor. Buradan Kamboçya’ya gideceğimiz için daha önceden görmek hoşumuza gitti. Zümrüt Buda tapınağı en önemli yapıtlardan. Öyle büyük bir şey beklemeyelim. Çok yüksekte bir camekânın içinde ufak bir Buda heykeli. Önemi zümrüt oluşundan. Aslında öyle değilmiş ama (Yeşim taşından olduğu söyleniyor) dini inanışlarına göre çok kutsal bir mekân. İçeri girenler Buda önünde diz çöküyorlar. Görevliler şapkaları çıkarttırıyor. Fotoğraf çekilmesine kesinlikle izin verilmiyor. Ancak dışarıdan çekebildim. Yarı insan yarı hayvan heykelleriyle süslü saray o kadar renkli ve gösterişli ki insan nereye bakacağını bilemiyor. Saray yüzden fazla yapıdan oluşuyor. Bahçe düzenlemeleri harika. Tam anlamıyla gezebilmek için en az üç saat gerekir. Phra Kaew tapınak kompleksini mutlaka görmeli. Özellikle devasa heykeller çok ilgi çekici. Ben oldukça etkilendim. Burayı ziyaret edeceğiniz zaman içeriye girebilmek için de bir hayli zaman harcandığını unutmamak lazım. Otelimize geri dönüp, Havaalanı doğru gidiyoruz.
Burada Afrika’dan gelecek olan bir arkadaşımızla buluşup yolumuza devam edeceğiz.

Chiang Mai, uçakla Bangkok’a bir saatlik mesafede. Bangkok Airways ile uçacağız. Biletlerimizi internet üzerinden aldık.150 $.
Havaalanında Kamboçya’ya gidebilmek için bazı bilgiler aldık. Bu akşam Chiang Mai bizi bekliyor.
Günlerden 28 Ocak. Bangkok Suvarnabhumi havaalanı iç hatlara biraz erken geldik. Aslında uçağımız 16.30’da kalkacak ama biz Kamboçya’ya nasıl ulaşabiliriz diye araştırdık. Biraz zaman aldı. Uçak çok pahalı. Buradan sabahları erken saatte bir otobüs kalkıyormuş.
Ucuz ama yol hem uzun sürüyor hem de otobüs bir hayli fazla yere uğruyormuş. Bu durumda bir taksi ile gitmek en doğru karar. Dönüşte fiyatları soracağız.
Beklediğimiz arkadaşımıza kavuştuk. Saatleri iyi ayarlamışız. Hep birlikte uçağa bindik. Taylandlılardan çok turistler uçağı doldurdu. Bangkok Chiang Mai arası bir saat on beş dakika sürüyor.
Aşağıda şehir göründüğünde Katmandu’yu hatırladım. Dağların arasında hoş bir görüntüsü var. Chiang Mai Tayland’ın kuzeyinde yer alıyor. Ping Nehri kıyısında. Dağlarında çok sayıda farklı kültürlere sahip topluluklar yaşıyor.

Ayrıca değerli seramik atölyelerini de unutmamak gerek.
İndiğimizde hava kararmıştı. Havaalanı orkidelerle bezenmiş. Tayland’ın her yerinde olduğu gibi.
Fotoğraf çekebilmeniz için yerler yapmışlar.
Daha önceden yer ayırttığımız Duangtawan otelden transfer için gelen bey çok güler yüzlü ve efendi. Sorunca polis olduğunu söylüyor. Resmi elbiseleri de arabada asılı. Bangkok’ta taksilerden çok rahatsız olduğumuzdan ertesi günkü gezimiz için bu beyle anlaşıyoruz. Ve de çok memnun kalıyoruz. Otel pek güzel. Ama çalışanlar çok da ilgili değiller. Sanıyorum burası bir iş oteli. Çinli işadamlarını görüyoruz. Hava çok sıcak.

Akşam yemeği için bizi almasını ve Khaomao-Khaofang restorana götürmesini söylüyoruz. Kızımın daha önceden yaptığı
araştırmalara göre bu restoran güzelmiş. Bence güzelin de ötesinde. Ormanın içinde Tai mutfağının nefis tatları. Yirmi yıllık bir restoran. Su kenarında. İçerdeki tüm dekorasyon doğa ile özdeşmiş.

Belki bunu yazmam biraz tuhaf olacak ama söz etmeden geçemeyeceğim. Tuvaletlerden bile ağaçlar çıkıyor. Tam bir doğa dostu restoran. Deniz ürünlerinden tadıyor ve Chang Tayland birası içiyoruz. Bu bira büyük şişelerde ve hoş bir tadı var. Tıka basa yiyoruz ve kişi başı sadece 15 TL ödüyoruz.
İnanılır gibi değil. Yalnız bu restoran saat 10.00’dan sonra sipariş almıyor. Biraz erken gitmeli. Chiang Mai merkezinden yarım saat kırk beş dakika mesafede. Mümkün olsa tüm gece kalabiliriz.

Ama bir yandan da meşhur gece pazarına yetişmek istiyoruz. Otelimize yakın. Yürüyerek gidiyoruz. Ne arasanız var. Özellikle ağaç eşyalar son derece ucuz. Türkiye’de ünlü mağaza zincirlerinde gördüğümüz tüm
tahta mutfak eşyaları burada dörtte bir fiyatına. Ağaç işçiliği inanılmaz. Her taraf ışıl ışıl. Pazarlık da yapıyorsunuz. Çok hoşumuza gitti. Hatta Bangkok’ta bile böyle bir gece pazarı yok. Pazar kapanmasa otele de dönmeye niyetli değiliz. Ertesi sabah erken kalkacağız. Bir saatlik yolumuz var.

Bu sefer farklı bir havalimanına gidiyoruz. DON MUEANG havalimanı. Yerel havayolları NOK-AİR ile sabah 09.30 da uçağımız kalkıyor.(iki kişi 7800 bat-gidiş-dönüş)Uçuş boyunca uçak çok fazla yükselmediği için yeşil Tayland’ı seyretme fırsatını yakalıyorsunuz.

Bir saatlik bir yolculuktan sonra iniyoruz. Puket Adası balayı adası olarak biliniyor. İlk anda bunu anlayamasanız da daha sonra doğal güzelliklerini görünce doğruymuş diyorsunuz. İner inmez ada hakkında bir yığın broşürün olduğu bir bölüm var. Kapıdan çıkınca da sizi turizm acentelerinin büroları karşılıyor. Adada otel ayırmadığımız için biraz bakalım dedik. Bir acenteden otel alıp rezervasyonu yaptırıp karttan parasını ödedik. Daha birinci adımda burasının bir turistik yer olduğunu anlıyorsunuz. Taksi 100 bat fazla para alıyor.

Puket büyük bir ada. .Biz Patong ‘a gittik. Baş şehir Puket’ten 40km uzakta. Ayırttığımız Otele geldik. “Phuket ERAWAN GUESTHOUSE” Tam bir Felaket. Çok pis ve berbat bir yer. Hemen acenteye telefon ettik. Bu kadar gezdik. İlk defa böyle kandırılıyoruz. Acenteci bazen böyle şeyler oluyor deyip paramızı iade edeceğini söyledi. Dönerken havaalanından alırsınız dedi. Ama biz inanmadık. Sahile doğru biraz yürüyünce güzel bir otel bulduk. Geceliği iki kişi 1000 bat. “ Smile House” Otele yerleşir yerleşmez yemek yedikten sonra polise gidip durumu anlattık. O da acenteyi aradı. Buraya gelip alsınlar deyince tekrar havaalanına gittik. Ama orada sadece paramızın iade edildiğini gösteren dekontu aldık. Akşam paramız gelmişti. Bizimle ilgilendiler ama açıkçası acenteye ne yaptıklarını bilmiyorum.

Akşam sahilde yürüyüp yemek yedik(750 bat). Otelimize yakın bir acenteden ertesi sabah James Bond adasına gitmek için tur aldık. Bu karmaşada gözlüğümü ve şapkamı bir yerde bırakmışım. Daha sonra buldum. Nasıl bulduğumu anlatacağım.

Sabah tam denilen saatte bizi almaya geldiler. Kişi başı 1500 bat ödedik. Tekneye bindik. Puket çevresinde birçok adacık var. Denizin ortasından fışkırmışlar. Çok kalabalık değiliz. James Bond adası turistlerin hücumuna uğramış gibi. Denizin tam orta yerinde duran üzeri yeşil kaplı kaya ile fotoğraf çeken çekene. Biz de bu kuralı bozmuyoruz. Her yerde orkideler var. Her renk. Tabi en ön sıraya özellikle inci, satan satıcılar var. Kayaların bittiği yerler dantel gibi. Tekneye bindikten sonra botlar yanaşıyor. Bunlara binip mağaraların içine giriyorsunuz. İçeriye girdiğinizde gözlerinize inanamıyorsunuz. Cennet. Üstte gökyüzü, binlerce bitki sudan çıkan ağaçlar. Öğle yemeğini çok güzel hazırlamışlar. Açık büfe. Her türlü sebzeyi kızartmışlar. Tabi pilav her zaman var. Ekmek yerine yiyorlar. Bizimle seyahat eden bir Kolombiyalı ile arkadaş oluyoruz. Bir Çinli aile, bir Suudi Arap aile, bir Avustralyalı çift. Bu arada denize giriyorum. Okyanus hiç tuzlu değil. O kadar berrak ki. Zaten buralar dalış merkezleriymiş. Kolombiyalı mutlaka Phi Phi Adasını da görmemiz gerektiğini söylüyor. Biz de onu dinliyor, akşam dönünce ertesi gün için bu turu alıyoruz. Pazarlık yapıyor, iki kişi için 2000 bat ödüyoruz. Turları tutturabildikleri fiyata satıyorlar. Kaça alırsanız alın verilen hizmet aynı. Turları gerçekleştirmede oldukça başarılılar. Her şey tam zamanında ve söz verildiği gibi gerçekleşiyor.

Phi phi adasına gidebilmek için, bir saatten fazla yol gidiyoruz. Turistleri otellerinden alarak, bir limana varıyoruz. Passada Port, buradan hep birlikte, bir turist sürüsü halinde gemiye biniyoruz. Tabi hemen her turist etrafı görebilmek için üst kısma tırmanıyor. Biz aşağıda oturuyoruz. Yaklaşık iki buçuk saat yol aldık. Dalgalar büyük ve rüzgâr var. Herkes sırılsıklam oldu. Adaya yaklaştığımızda muhteşem manzaralar başlıyor. Bir koya yanaşıyoruz. Burası dalanlar için bir cennet. Ben de suya atlıyorum. Herkese şnorkel veriliyor. Balıkların binbir çeşidini rahatlıkla görebiliyorsunuz. Ekmek dilimini atar atmaz balıklar geliyor. Su o kadar berrak ki çıkmak istemiyoruz. Phi phi Adasında öğle yemeğini büyük bir restoranda yiyip denize giriyoruz. Bu adada kalabiliriz. Çok güzel. Adaya girişte ayak bastı parası kişi başı 20 bat alıyorlar. Geldiğimize değdi.

Ertesi gün kişi başı 170 bat vererek kahvaltımızı yapıyoruz. Bu gün adada son günümüz. Biraz denize girdikten sonra bizi ilk geldiğimiz gün havaalanına götüren şoför almaya geliyor. Yazımın başında kaybettiğimi söylediğim gözlük ve şapkamın karakolda unutulmuş olabileceğini düşündüğüm için önce oraya uğruyoruz. Ve bizi şok eden manzara ile karşılaşıyoruz. Gözlük ve şapka benim bıraktığım yerde aynen duruyor. Bu kadar mı dürüstlük olur. Tayland’ı bir kez daha seviyorum. İki gün sonra aynı yerde…

Uçak biraz rötar yapıyor.13.25 te olan hareket 15.40 ta gerçekleşiyor. Bize hemen yemek fişi veriyorlar. Tam bir saat 10 dakikada Bangkok’tayız. Otele yerleşip dolaşmaya çıkıyoruz. Biraz daha bu güzel şehre doymak istiyoruz.

8 Şubat Bangkok-Dubai-İstanbul-İzmir uzun bir yolculuk ve anlatacak bir yığın şey.

Tayland denilince Phuket akla geliyor ama çok daha fazla gezilecek yerleri var. Tüm gezginlerin uğraması gereken bir ülke.

Daha önceden yer ayırttığımız Veronica Otele bir taksi ile gidiyoruz.

Otel “ Sutthisan”Bölgesinde. Mutlaka taksimetre açıyorlar. Ama şehirde doğru dürüst yer yön bilen bir taksiye rastlamanız zor. Şoförler dolaştırıp duruyorlar. Birde hemen tüm şoförlerin görmekte zorlandıklarını, artık okuma yazma sorunundan mı yoksa başka bir şeyden mi bilmem uzattığımız şehir planlarını görebilmek için neredeyse gözlerinin içine dayadıklarını fark ettik. Elimizde otelin krokisi olduğu halde bir türlü bulunamıyorlar.

Otel temiz ve düzenli. Resepsiyondaki kızlar çok güler yüzlü. Hemen ellerini göğüslerinin önünde birleştirip başlarını öne eğerek “Sawadi Ka” (Selam) diyorlar. Taylandlılar böyle selamlaşıyor. Bizdeki gibi sarılıp öpmek yok. Grip ya da diğer hastalıkların bulaşmaması için hasta kişiler mutlaka koruma maskesi takıyorlar. Uzun süren yolculuk bizi bir hayli yorduğu için iki saat dinleniyoruz.

Otel metro istasyonuna çok yakın. Son durağa kadar gidiyoruz. Modern bir metro ağı var. İki kişi için 56 Bat ödüyoruz. Metroda dikkatimi çeken ve çok beğendiğim bir şey de, peronlar ile trenin geçtiği bölümün camla ayrılmış olması, trenin yanaşmasıyla bunların açılıp doğrudan trene girilmesi. İnsanların düşme tehlikesi ortadan kalkmış. Ayrıca trende bulunan televizyondan bir sonraki durak yazı ve söz ile belirtiliyor. İngilizce ve Tai dilinde söyleniyor. Yazı karakterleri tamamen farklı. Dil genellikle tek hecelerden oluşuşan sözcüklerle dolu ve vurgu bir hayli fazla.

En son durak olan “Hua-lumpong” ta iniyoruz. Burası Bangkok’un büyük tren istasyonu. Çıkışta “tuk-tuk” denen araçlar bekliyor. Hindistan’da da bunlara “rikşa” diyorlardı. Ancak buradakiler daha yeni ve daha düzenli. Şoför nereye gitmek istediğimizi soruyor. Biz de yatan buda heykelinin bulunduğu Wat Pho’ya gitmek istediğimizi söylüyoruz. Ama o önce bizi illaki bir giyim mağazasına götürüyor. Götürdükleri dükkânlardan kendilerine benzin kuponu veriliyormuş. Mağazada doğru dürüst bir şey yok ama kendisine yararımız olsun diye ufak tefek bir şeyler alıyoruz. Sonradan anlıyoruz ki, eğer bir tuk-tuk’a binerseniz sizi mutlaka bir alışveriş yerine götürüyorlar. Ama eğer bir Taylandlı size bir tuk-tuk çevirir de nereye gitmek istediğinizi ona tayca söylerse o zaman doğrudan gitmek istediğiniz yere varabiliyorsunuz. Bu konuda taksiler daha iyi. Tapınaktan sonra nehir kıyısına geliyoruz. “Chao Phraya “nehri. Bu nehir Bangkok’un ortasından geçiyor. Üzerinde bir yığın kayık var. .Oldukça hareketli. Bizim körfez vapurlarının daha küçükleri düzenli olarak çalışıyor. Biz de bilet alıp Bangkok’u seyrederek dolaşıyoruz. Binenler inenler sürekli bir hareketlilik var. Bangkok, modern bina ve gökdelenlerin olduğu canlı bir şehir. İki saatten fazla geziyoruz. Dönüşte nehir kıyısında bir restorana oturup deniz mahsullerinin tadını çıkarıyoruz. .Bangkok gece vakti ışıl, ışıl. Herkes sokakta yemek yiyor. Bir el arabasına konan ürünler, kurulmuş tezgâhta pişip ya da kızarıp müşterilere sunuluyorlar. Sanki halk sokakta yaşıyor.

Ertesi gün bir tuk-tuk ile Çin mahallesine gidiyoruz. .Taylandlılar Çinlileri çok seviyorlar.4 Şubat Çin yeni yılı olduğu için her yer süslenmiş. Kırmızı fenerler evlerin üzerlerini kaplamış. .Her yerde kırmızı ton hâkim. Burada Altın Buda Heykelinin bulunduğu “ Wat Traimit”( Wat tapınak demek) tapınağını geziyoruz. Muhteşem bir yapı. Tekrar taksi ile nehir kıyısına geldik.

Yolda rastladığımız bir polis memuru bize “Wat Prayoorawong”a gitmemizi tavsiye etti. Bu tapınakta 500 yıllık buda heykeli var. En eski Buda heykeli olduğunu söyledi.”Khao Mor”.Bu tapınağın yanında en eski kabristanlardan biri. Harika bir bahçe. Ölülerin resimlerinin yer aldığı yuvarlak küçük çerçeveler, minik evler, Buda heykelleri, ufak tapınaklar ve bin bir çeşit bitki. Orada rastladığımız Çinli bir adam kendisinin Amerika’da oturduğunu karısının Taylandlı olduğunu anlatıyor. O da her zaman buraya gelirmiş. Buranın özelliği kaplumbağaların yaşaması. Adam 25 sene önce üzerine ismini yazdığı kaplumbağayı bugün yeniden görmüş. Çok heyecanlıydı. Bizim burayı bulmamıza da hem çok şaşırdı hem de çok sevindi. “Burayı turistler bilmez” dedi. Gerçekten de turist yoktu. Ayrıca heyecanla Tayland’ın en önemli değerli taşının yakut olduğunu söyledi. Her yerden alınmaz deyip bir kuyumcu adını verdi. Kuyumcuda bu değerli taşların bulunuşunu ve oluşumunu anlatan bir video izledik.

Daha sonra hafta sonu pazarına gittik.”CHATUCKAK”(çatucak) Burada girdiğimiz pasajda her çeşit ürün olduğu gibi masaj yapılan yerler de vardı. Bu konuda çok gelişmişler her yerde masaj yapılıyor. Oldukça da eğitimliler.

Akşam gece pazarına gittik. Sonra da “Kaeng Khao Wan Kai” yeşil köri yapraklarında tavuk yedim. Ertesi gün sabah sarayı görmeye gittik ama senede bir kez yapılan ayine rastladığımız için giremeyip Wat Arun’a gitmeye karar verdik. Şehrin diğer yakasına geçtik. Burası gördüğüm en muhteşem yapılardan biri. .Bir sanat harikası. Tepeye tırmandım. Tüm Bangkok’u kuşbakışı seyrettik. Tapınakların bir bölümünde Rahip elindeki suyla beni takdir ederek şans diledi. Burada tüm birgün geçirebilirdik. Güzelliğini anlatmaya sözcükler yetmez. Öğle yemeğimizi otelde yedik. Tai birası “Chang” içtik. Birkaç çeşit biraları var. Ben “Tom yam kung” acılı karides yedim. Garsondan tayca öğrenmeye çalıştık. “Nam dın” içme suyu, “Caphunka “ teşekkür,”Tauray?” Kaç para?

Bu arada dikkatimizi çeken bir başka nokta da benzin fiyatları.1litre benzin(95 oktan) 35.14 bat,(91oktan) 39 bat. Bizden çok ucuz. Trafik de İngiltere’deki gibi. Bize ters. Sürücüler kurallara uyuyorlar. Trafik ışıkları çok uzun sürede değişiyor. Sabırlı insanlar, bekliyorlar.

Taylandlı öğretmen arkadaşımız Pe’ (asıl adı Charad. Buralarda isimlerin söylenmesi zor olduğundan herkesin böyle kısa bir adı var.) bizi almaya geldi. Pe, Bangkok’a bir buçuk saat mesafede başka bir şehirde oturuyor.

Kanchanaburi’de.”Buri “şehir demekmiş. Pe’nin arabasının içi pek süslü. Zaten tüm arabaların içi böyle süslenmiş. Dikiz aynasına maskot bir balık takılı. Annesi uğur getirmesi için hediye etmiş. Ayrıca balık oturduğu şehrin simgesiymiş.

Ellili yıllarda çevrilen “The Bridge on the River Kwai” filmine konu olan Kwai nehri ve köprüsü burada. Kaldığımız otelin adı da “River Kwai Hotel”. Şehir tam bir Tayland şehri özelliklerini taşıyor. Akşam arkadaşımızla Kwai nehri kıyısında bir restorana gidiyoruz. “Taraburi Restaurant” Yaş günümü burada kutluyorum. Ne güzel, bu gece pastam bile var. Sahnedeki grup tayca şarkılar söylüyor. Arkadaşımız “Kwai” sözcüğünün Tayca’ da “manda” anlamına geldiğini anlatıyor. “ Soslu kızarmış balık” yiyorum, lezzetli. Bize Kwai Köprüsünün hikâyesinden bahsediyor: Olay II. Dünya Savaşı sırasında bu bölgede bulunan bir Japon esir kampında geçmiş. Japonlar Tayland’la savaşmak istememişler. Japon komutan kampta bulunan esir bir İngiliz mühendise bir köprü yapmasını emreder. Bu köprüden geçecek olan tren Burma’yı Hindistan’a bağlayacakmış,. Mühendis ve diğer esirler trenin geçeceği bu köprüyü inşa ederler. Ama daha sonra bunun kendi vatandaşları aleyhine kullanılacağını düşünerek köprüyü yok ederler. Sonradan buraya aynı şekilde bir köprü yapılır.

Sohbet ederken konu Budizm’e geliyor. Buda’nın üç temel öğretisi şöyleymiş:

1-En iyi şeyi yapmaya çalış

2- Kötü şey yapma

3- Kalbini boşalt, pozitif yap.

Hoşumuza gidiyor. Ne kadar doğru. Budist rahiplere “Moek-Mank” deniliyormuş. Bunlar kavuniçi renginde tek omuzlarından dolaşan bir kumaşa sarınıyorlar. Çıplak ayak dolaşıyorlar. Her sabah da ellerinde kova ile esnaftan yiyecek alıyorlar. Halk onlara yiyecek vermekten gurur duyuyor. Hindistan, Nepal, Sri Lanka, Tayland ve Burma’da bu rahipler var.