Bu akşam, Roma’dan ayrılıyoruz. Şehri terk etmeden önce, son anlarımızı da dolu dolu yaşamak ve biraz daha içinde kaybolabilmek için yollara düşüyoruz.

İlk durağımız, ihtişamı ve romantizmiyle ünlü Fontana di Trevi. Burada bir süre durup çevrenin tadını çıkarıyoruz, ardından Via del Corso’ya uzanan Via delle Muratte üzerinde yürümeye başlıyoruz.
Yol boyunca, Via del Governo’dan geçerken karşımıza çıkan kitapçılar, sanat galerileri ve resim ile kartpostal satıcıları bize eşlik ediyor; şehrin kültürel dokusunu adeta ellerimizle dokuyormuşuz gibi hissettiriyor. Derken, ünlü İtalyan ve uluslararası tasarımcıların mağazalarıyla dolu ana cadde Via del Corso’ya ulaşıyoruz; burada hem şehrin modern yüzünü hem de tarihsel atmosferini aynı anda deneyimliyoruz.

1900’lü yılların başında Art Nouveau aktör Alberto Sordi’den alan Galleria Alberto Sordi’ye giriyoruz.
Kemerli pasajın içinde dünya markalarının mağazaları, zarif kafeler ve özenle düzenlenmiş vitrinler yer alıyor. Mermer zeminler, sütunlar ve vitray süslemeli tavan, mekâna zamansız bir şıklık katıyor. Ortada, camekân içinde sergilenen beyaz çikolatadan yapılmış Kolezyum maketi ise sanat ile tatlının incelikli bir buluşması gibi duruyor.
Bir kafeye oturup kahvemizi yudumlarken, çevremizi saran zarafet ve nostaljik güzellik arasında kayboluyoruz; Galleria Alberto Sordi, adeta hem göze hem de ruha hitap eden bir durak gibi.

Yolumuz, Fransa’ya adanmış kiliselerden biri olan Burgonyalı Aziz Claudius ve Andreas Katolik Kilisesi’nin önünden geçiyor. 18. yüzyılın ilk yarısında inşa edilmiş bu yapı, alışılmışın dışında mimarisiyle dikkat çekiyor ve sokakta yürürken bile fark edilmeden duramıyorsunuz.
Ardından, 19. yüzyılın sonlarında yapılmış eklektik bir saray olan Palazzo Marignoli karşımıza çıkıyor. Koyu pembe cephesiyle hem görkemli hem de şehrin tarihî renk paletinin canlı bir örneği gibi duruyor.
Daha da eski kökenlere sahip olan Sant’Andrea delle Fratte Bazilikası ve Palazzo del Bufalo alle Fratte, Via del Bufalo boyunca uzanarak sanki tüm sokağı kuşatıyor. Her adımda Roma’nın katmanlı tarihini hissediyor, geçmişin ve günümüzün iç içe geçtiği bu büyüleyici atmosferi soluyorsunuz.
Piazza di Spagna’ya vardığımızda, kalabalığın içinde hangi yapıya bakacağımızı şaşırıyoruz. İnsanların telaşı, sokak müzisyenlerinin melodileri ve hafif rüzgâr, meydanın canlılığını artırıyor.

Yakındaki Meryem Ana’nın Günahsız Gebeliği Sütunu, 18. yüzyılda, antik bir Korint sütunun üzerine yerleştirilmiş bronz heykeliyle meydanın simgelerinden biri olarak yükseliyor. Çevredeki yapılar ise yüzyıllar boyunca değişen işlevleriyle Roma’nın dönüşümünü adeta taşlara kazımış gibi yansıtıyor.
Ve nihayet, İspanyol Merdivenleri… Göz alabildiğine uzanan basamaklar, rengârenk çiçeklerle süslenmiş, etrafındaki tarihi binalarla mükemmel bir uyum içinde. Merdivenlerin tepesine baktığımızda, şehrin enerjisini ve tarihini aynı anda hissetmek mümkün oluyor; adeta Roma, veda edercesine büyülüyor bizleri.
Trinità dei Monti Kilisesi’ni Piazza di Spagna’ya bağlayan bu basamaklar, 18. yüzyıldan bu yana şehrin en tanınmış simgelerinden biri olmuş. Pembe tonlarındaki açelyalarla süslenmiş merdivenler, kalabalığa rağmen etkileyici bir görsellik sunuyor.
Aslında İspanya ile doğrudan bir ilgisi olmayan bu merdivenler, zamanla bulundukları meydanla özdeşleşmiş. Üstelik, Roman Holiday’de Audrey Hepburn ve Gregory Peck’in unutulmaz sahnesiyle hafızalara kazınmış.

Boş bir alan bulup fotoğraf çekmek için epey uğraşıyoruz; kalabalığın enerjisi, merdivenlerin renkleri ve çevredeki hareketlilik birleşince Roma’nın canlı ritmini hissetmek mümkün oluyor. Merdivenlerin hemen altında, yarı batmış bir gemi biçimindeki Batık Tekne Çeşmesi yer alıyor. Bernini ailesinin imzasını taşıyan bu Barok eser, Roma’nın teatral estetiğini ve tarih boyunca süregelen sanatsal ihtişamını yansıtan yapılardan biri.
Buradan bir taksiyle Villa Borghese’ye geçiyoruz. Amacımız, 19. ve 20. yüzyıl ağırlıklı koleksiyonuyla ünlü Ulusal Modern ve Çağdaş Sanat Galerisi’ni ziyaret etmek. Ne yazık ki içeri giremiyoruz; biletlerin en az iki gün önceden internetten alınması gerekiyormuş. Gişeden bilet alma şansımız da olmayınca, kısa bir hayal kırıklığıyla parkın önünden ayrılıyoruz.
Yine de gezimizi sürdürerek Tiber Nehri boyunca ilerliyoruz ve antik dönemde sığır pazarı olarak kullanılan Forum Boarium’a ulaşıyoruz. Burada, ziyaret edeceğimiz ilk durak Santa Maria in Cosmedin Bazilikası.

Ancak asıl merakımız Gerçeğin Ağzı (Bocca della Verità). Uzun bir kuyruğa giriyoruz; sabırsızlıkla sıra beklerken, bazilikanın zarif Romanesk çan kulesi gökyüzüne doğru yükseliyor ve demir parmaklıkların ardında duran antik mermer maske ilk bakışta büyülüyor. İnsanların fotoğraf çektirmek için heyecanla sıraya girdiği bu tarihi eser, hem gizemli hem de eğlenceli bir durak olarak hafızamıza kazınıyor.

Aslında bu ünlü maske, Cloaca Maxima kanalizasyon kapağı’ya ait süslü bir antik kanalizasyon kapağıymış. Sakallı yüz figürünün bir nehir tanrısını, Jüpiter’i ya da bir faunu simgelediği düşünülüyor. “Gerçeğin Ağzı (Bocca della Verità)” adı ise Orta Çağ’dan kalma bir efsaneye dayanıyor: Yalan söyleyenlerin elini ısırdığına inanılıyormuş. Biz de sıraya girip kendi şansımızı deniyoruz; hem heyecan hem de gülümseme iç içe geçmiş durumda.
Sıra bize geldiğinde, maskenin soğuk mermeri ve hikâyesi insanı hem büyülüyor hem de eğlendiriyor. Ardından, bazilikanın içine giriyoruz. Kökeni 6. yüzyıla uzanan bu sade yapı, beklenmedik ölçüde mistik bir atmosfere sahip.
Meydanda, yuvarlak planlı küçük Herkül Tapınağı duruyor. Volkanik bir taban üzerine oturan Korint sütunlarıyla, Roma’da ayakta kalan en eski mermer tapınaklardan biri.

Günü, Hedera Restoran’da İtalyan mutfağının son lezzetlerini tadarak noktalıyoruz. Otelimize yakın Hanna’s Restoran’da bir şeyler içtikten sonra havaalanına doğru yola çıkıyoruz.
Roma, tarihin içinde yaşadığımız bir şehir. Geçmişi yalnızca görmediğimiz, hissettiğimiz bir yer..
Bir zamanlar dünyaya hükmetmiş bir imparatorluğun izleri, hâlâ bizlerle… Hem büyülenmiş hem de hafif hüzünlü bir sessizlikle, Roma’ya veda ediyoruz.

Bugün festivalin son günü. Hem atölye sunumları hem de ödüller verilecek. Floransa şehri İtalyan öğretmenler tarafından gezdirilecek. Sabah erkenden Fransız Kültür Merkezine geldik. Burada diğer gruplarla birleştik. Öğretmenler önce Fransız Kültür Merkezi binasından başlayarak, yapılar ve Floransa tarihini anlattılar. Roma’dan önce, İtalya’nın başkenti olan Floransa o kadar çok sanatçıyı barındırmış ki… İnanılmaz. Ama zaten şöyle bir dolaşılsa bile bunu anlamak hiç te zor değil.

Floransa’nın en lüks meydanı PiazzaDellaRepubblica’daki Zafer Takı bir sanat eseri. PiazzaDellaSignoria’da tarih dinlemek ne hoş.Burada saatlerce kalabilirim.
Bir köşede BenvenutoCellini’ninheykeli. Duvarın içine yerleştirilmiş. Floransa muhteşem bir şehir. Sanki geçmiş zamanda yaşıyoruz. Tarihin içinde biz.GaleriaUffizi’nin avlusundan seyredilen Arno nehri ve PonteVecchio’nun manzarası karşısında sözcükler yetersiz.
GaleriaUffizi tüm dünyada tanınıyor. Ama ünlü David heykelinin bulunduğu 1563 yılında kurulmuş olan Galleria dell’Accademia ayrı bir atmosfer, büyüleyici bir müze.

Burayı gezmeden olmaz. Galeri Avrupa’da ilk resim, heykel yapılan okul. “Güzel Sanatlar Akademisi” diyebiliriz.
Usta İtalyan ressam, heykeltıraş, mimar ve şair Michelangelo’nun (1475-1564)en meşhur eseri Davut heykeli ve diğer heykellerinin bulunduğu bir müze.89 yaşında ölen Michelangelo henüz 26 yaşındayken, 1501-1504 tarihleri arasında bu devasa eserini yapmış.
Davut heykeline konu olan Davut Peygamber ve Golyat’ın hikâyesi, Tevrat, İncil ve Kuran’ı Kerim’de bahsi geçen bir hikâye.

Heykelin yapıldığı mermer Michelangelo’nun eline geçtiğinde 40 yıldır birinin onu alıp işlemesini bekliyormuş. Davut, sol omuzunun üzerinden, sağ eliyle bir taşı tutuyor. Bu, Davut’un dev Golyat’a saldırmaya karar verdiği anı simgeliyor. Endişeli bir yüz ifadesi bunu destekliyor. Heykel5 metreyi aşkın boyuyla, ortalama bir insanın neredeyse 3 katı büyüklükte. Davut’un sağ eli vücudunun geri kalanına oranla fazla büyük.
Davut dünyadaki en meşhur heykellerden biri. Tam anlamıyla birebir denilebilecek taklitleri de var. Bunlardan ikisi Floransa’da… Gerçek ölçülerdeki kopyalarından birisi Signoria meydanında PlazzıoVecchio’nun önünde yer alıyor.
Davut’u görebilmek için Galleriadell’Accademia ’yaher yıl milyonlarca kişi geliyor. Kapıda bir hayli kuyruk var ama azimle bekliyoruz. Bu kadar güzel heykelin bulunduğu bir müze gezmedim.
En Güzeli de hepsinin orijinal olması. Şimdiye kadar hiç görmediğim çalışmalar. Michelangelo’nun tamamlayamadığı, mermer üzerine oyulmuş yarım kalmış heykelleri.

İlginç olan başka bir şey de heykellerin mermerlerinin çok eskimiş olması ve yüzeylerinde küçük gözeneklerin görülmesi. Tam beyaz değiller. İnanılmaz, akıl almaz detaylar işlenmiş. Sanki yerlerinden kalkıp gidivereceklermiş gibi. Yüzlerdeki ifadeler, giysilerin kıvrımları, oturdukları yerler, vücutlardaki detaylar. Olağanüstü. Oldukça fazla büst var. Onlar duvarlardaki raflara konulmuş. Büyülendim.
Müzeden çıkınca Ricasoli sokağında” İl Magnifico” adlı restorana oturuyoruz.1996 yılından beri hizmet veriyormuş. Buradaki restoranlara bakılırsa bu oldukça yeni. Dışarıda küçük masaları var. Temiz modern bir yer. Yemekler de iyi. Buradan tekrar Fransız Kültüre dönüyoruz.

Çok güzel bir festival oldu. Anılarla dolu bir hafta geçti. Tüm tiyatro çalıştıranları bir dahaki festivalde buluşmak üzere ayrıldık. Sokaklarda biraz daha dolaşmak biraz daha detayları görmek istedik.
La FondiariaAssicurazioni (PiazzadellaRepubblica Meydanında Mimar Boccini tarafından 1773’te yapılmış olan saray)harika gözüküyor.

Akşam yemeğimizi yine “İl David” te yedik. Floransa’ya gece doyamadık. Gece bir başka güzel. Ertesi gün öğleden sonra Havaalanına gideceğiz. Sabah kahvaltıdan sonra gece yerleştirdiğimiz valizlerimizi otelin gösterdiği bir yere bıraktık. Daha vaktimiz var. Yola koyulduk, gezmeye devam. O kadar güzel kapılar var ki. Hepsi bir sanat eseri.
“PalazzodegliAngeli” Angeli Sarayı tüm ihtişamı ile yükseliyor. CafeDonnini 1864 yılından beri hizmet veriyor.
Artık yola çıkma vakti. Uçak saatinden üç saat önce çıkmamıza rağmen çok zor yetişiyoruz. Şoförün diğer yolları tanıması sayesinde. Güzel bir İtalya gezisi de böylece sona eriyor.
“Bene, allora ciaosignoraFirenze.”

Bugün oyunumuzu oynamış olmanın rahatlığı ile ülkemizi, okulumuzu ve şehrimizi tanıtmak amacıyla bir stant açacağız. Fransız Kültür Merkezinin giriş katında bizim için bir yer ayrıldı. Malzemeleri yanımıza alıp yola koyulduk. Festivale katılan herkes standımızı gezecek. Bu görevi katıldığımız tüm festivallerde severek gurur duyarak yapıyoruz.

Türkiye’den aldığımız broşürleri dağıttık. Standımızı gezenler bizlerden epeyce bir bilgi aldı. Ayrıca güzel İzmir’imizin inciri, üzümü ve diğer lezzetleri gezenler tarafından çok beğenildi. Daha sonra öğleye kadar atölye çalışmalarına katıldık. Öğle arasında Kültür Merkezinin hemen yanındaki “StRegis”WinterGardenbyCaino”Restoranın dışarıdaki masalarına oturduk. Oldukça şık bir restoran. Doğal olarak da fiyatlar yüksek.Ama İtalya’da yediğim en güzel tatlar diyebilirim. RestoranArno nehrine bakıyor. Pek keyifli.
Şeflerini tebrik etmek gerek. Yemekten sonra tekrar Fransız Kültüre döndük. Zira çalışmalar ve sergimiz devam ediyor. Saat 17.00′ de çalışmalar bitince biz gene kendimizi Floransa sokaklarına attık.
Önünden birkaç kez geçtiğimiz Santa Maria Novella Meydanındaki Santa Maria Novella Basilikasınageliyoruz. Çok sempatik bir yer. Önündeki meydanda bir müzisyen gitar konseri veriyor. Bubir Dominikan kilisesi.XI. yüzyıldayapılmış.Yapı, içinde bulunan freskler ve Floransa asilzadelerinin mezarlarıyla ünlü.

Buradan Duomo’yayürüyoruz. XVIII. yüzyılda şehir konseyi tarihi SantaReparata kilisesi yerine bir katedral yapmaya karar veriyor. Mimar ArnolfodiCambio tarafından projesi çiziliyor ancak şantiye onun ölümünden sonra başlayabiliyor. Katedral 1461 yılında tamamlanıyor. Yeşil ve beyaz mermer işlemelerin bulunduğu yapınınmuhteşem bir görüntüsü var. Birçok mozaik heykel barındırıyor. Çan kulesi tüm Floransa’ya hâkim.
Hemen katedralin karşısında “Opera” adlı kafede bir şeyler içip Katedralin keyfini çıkarıyoruz. Artık biraz da çarşı gezmek istediğimiz için Floransa’nın en büyük caddesinde”ViaCorso” geziniyoruz. Ünlü mağazaların dışında Floransa’nın meşhur tahta tepsilerinin satıldığı turistik mağazalar ilgi çekici. Bir terzi adınızı kâğıda işliyor.

Tabii dükkânından bir şeyler alıyorsunuz. Parfümdükkânları oldukça fazla. Burası başka bir dünya. Yavaş yavaş akşam karanlığı çökmeye başlıyor. Bu arada Brunelleschi sokağına giriyoruz. “HardRockCafe”yiburada yerini almış. Gençler burayı pek seviyor.Fiyatlar öyle ucuz da değil. Akşam yemeği için “CafeConcertoPaszkowski “ye oturuyoruz. Burası Floransa’nın tarihi kafelerinden biri.1846’dan beri hizmet veriyor. PolonyalıPaszkowski tarafından açılmış. “Repubblica”meydanında. Birçok eski ve ünlü edebiyatçının toplanma yeriymiş. Harika bir müzik eşliğinde İtalyan tatları bu anı unutulmaz yapıyor.

Bugün heyecanlıyız. Floransa Fransız Kültür Merkezinde düzenlenen Uluslararası Fransızca Liseler Tiyatro Festivalinde oyunumuzu sahneleyeceğiz. Oyun kostümlerini eline alan otelden yola koyuldu.Merkez otele on beş dakikalık yürüyüş mesafesinde. Çok keyifli bir yol.Arno nehrinin kenarından yavaş yavaş yürümek,henüz uyanmakta olan bu güzel şehri seyrede seyrede.

Floransa Fransız Kültür Merkezi(Lenzo Sarayı) Ognissanti Meydanında.
Rönesans’ın “Lenzo Sarayı” bugün Fransız Kültür Merkezi olarak kullanılıyor. Binanın dış cephesi tipik Rönesans stilini yansıtıyor. Bina önce beyaza boyanmış ve daha sonra kül kullanılmak suretiyle üzerine desenler yapılmış.İçerisi de dışı gibi çok güzel. Bir sarayda oynamanın keyfi yaşanacak.Tabii insan burada günlük yaşamın nasıl olabileceğini de düşünmeden yapamıyor.Binanın çatı kısmında oldukça ileriye doğru uzanan sundurma aşağıda yürüyen kişilerin yağmurdan korunması amacıyla yapılmış.

Sarayın hemen çaprazında bulunan “Ognisanti Kilisesi” barok stilde yapılmış bir Fransiskan kilisesi.1256 yılında yapılmış ama daha sonraki yıllarda bir hayli restorasyon görmüş.
Ünlü sanatçı ressam Ghirlandaio’nun “Son Yemek” adlı freski burada bulunuyor.Beyaz hoş bir yapı.
Fransız Kültür Merkezinde her şey antika. Tarihe verilen değeri tüm detaylarda hissediyorsunuz.
Altta bulunan kütüphane, giriş, yukarıda Fransız Konsolosluğuna ait odalar. Hele salon muhteşem. Büyüleyici. Şurada güzel bir tahta koltuğa oturmak ya da harika bir kapının önünde poz vermek hepsi inanılmaz. Hele burada sanat yapmak ayrı bir güzellik. İtalyan arkadaşların içtenliği, güler yüzlü tavırları da binaya ayrı bir sıcaklık yüklüyor.

Ve işte çok alkış alan oyunumuz. “Lüküs Hayat” Yorucu ve başarılı bir performansın ardından güzel bir yemeği hak ettik diye düşünüyorum.Ognissanti Meydanına çok yakın bir restorana oturuyoruz. “İndustria” adlı restoranın dışardaki masalarında keyifli bir yemek.Restoranın içi çok değişik döşenmiş.Hele hesabı ödedikten sonra verilen kurabiyeler pek leziz.Tekrar Fransız Kültüre çalışmak için geri dönüyoruz.Çalışma bitince de yeniden şehri gezmeye başlıyoruz.İlk önce bol bol fotoğrafını çektiğimiz “PonteVecchio” Köprüsüne gidiyoruz.
BenvenotoCellini’nin (1500-1570) büstü bizi karşılıyor. Rönesans dönemi ünlü İtalyan heykeltıraş. Floransa’da doğmuş ve yine orada ölmüş. Hayata kuyumcu olarak atılmış ama daha sonra heykeltıraşolmuş. Kuyumculuk yaptığı için heykelleri altın işler gibi her türlü ayrıntısıyla işlemiş. Köprü oldukça kalabalık. Zorilerliyoruz. Anlaşılan herkes bu güzel yerin keyfini çıkarmak biraz daha fazla fotoğraf çekebilmek için birbiriyle yarışıyor.
Köprüdeki “Bar Pontevecchio”da bir dondurma yemek gerek,bunu yemeden olmaz.Leziz mi leziz.
İtalyan ressam, heykeltıraş GiulianoVangi’nin bir çalışması “San Giovanni Batista” nın özellikle ayakları dikkat çekici.

Köprüden karşı tarafa geçip Arno’nun diğer kıyısında da yürüyelim diyoruz.Çok güzel bir hava.Çimenlerde oturup bu güzel şehri soluyoruz.
Şehrin bu tarafı daha sakin. Yavaş yavaş geriye dönme vakti geliyor.Floransa Şehir Kütüphanesinin muhteşem binasının önünden geçiyoruz.Bu kütüphane beş binin üzerinde kitap barındırıyormuş. Akşam yemeği için bir yer arıyor sonra da Vecchio sarayının önündeki PiazzaDellaSignoria” meydanında “RistorantePizzara İL DAVİD”‘te oturup keyifli bir akşam yemeği yiyoruz.
Bir güzel gün daha anılarda kalıyor.

Floransa, Santa Maria Novella tren istasyonundan Pisa biletlerimizi aldık. Bu benim Pisa şehrine ikinci gelişim olacak. Ancak, birincisinde daha lise öğrencisiydim. Şehrin adını tüm Dünyaya duyuran eğikKuleye etrafındaki sarmaldan, sütunlu alandan tırmanmıştım.Şimdi artık tepeye içindeki merdivenden çıkılabiliyor. Bu bakımdan da heyecanlıyım.Öğleye doğru Pisa’ya vardık.Floransa Pisa arası bir saatten fazla sürüyor.Burası küçük bir şehir. Ünlü astronom ve filozof Galileo Galilei’nin doğduğu yer.1987’den beri Pisa Kulesi ve onun bulunduğu Mucizeler Meydanı, Unesco Dünya Kültür Mirasları listesinde yerini almış. Tren istasyonundan çıkınca parktaki banklara oturup kule hakkında bazı yazıları okuduk. Onu sindire sindire görmek istiyoruz.

Yapımına 1173 ‘te başlanmış. Kulede yedi adet çan bulunuyor ve 294 basamakla en tepeye çıkılıyor.1178 yılında üçüncü katın yapımı bitip dördüncü kata gelindiğinde kule eğilmeye başlamış. Mucizeler Meydanı’nda dini bir merkez olarak düşünülen, anıtsal mezarlık, vaftizhane ve katedralin bulunduğu külliyenin Çan Kulesi olarak onlardan bağımsız olarak inşa edilmiş.56 metre yüksekliğinde. Kule her yıl milim milim yana doğru eğilmekte. Aslında buradaki zemin diğer yapıların da eğilmelerine neden oluyormuş. Doğal olarak, gözle görülebilen ve en dikkat çekici olanı kule.Ama bu olay sayesinde kule dünyada en çok gezilen yerler arasında. Tabii en çok fotoğraf çekilen de diyebiliriz. İnşaatı 199 yıl sürmüş. Anlaşılan toprağı iyice incelemeden bu güzel yapıları inşa etmişler. Belki de olacakları ve sonuçları özellikle görmek istememişlerdir. Çarşının içinden geçerek kulenin bulunduğu yere geleceğiz.
Biraz ilerleyince VittorioEmanuele II heykelinin bulunduğu ufak bir meydana geliyoruz.1861-1878 yılları arasında İtalya kralı. San’t Antonia Abate kilisesinin yanındaki caddeden giriyoruz. Corso Caddesi tanınmış dükkânların kafelerin olduğu bir yer. Pek şık bir cadde. Pisa kulesine varıncaya kadar ufak birkaç meydandan geçiyoruz.
Heykeltıraş, mimar, İtalya heykeltıraşlık okulunun kurucusu NiccolaPisano’nun Heykeli, dar ara sokaklar, her şey esrarengiz.

Duvarlarda sarı ton hâkim. Yeşile boyalı tahta kepenkler. Arno Nehrinin üzerindeki minik köprüden (Mezzo Köprüsü)karşı tarafa geçiyoruz. Burada kendimi Floransa’da zannediyorum. Binalar, Arno, köprü, orayı hatırlatıyor. Pİsa, Arno nehrinin Tiren denizine döküldüğü yer.
İtalyanların milli kahramanı, İtalyan Devletinin kurucusu, Garibaldi’nin Heykeli (1807-1882) ve Garibaldi Meydanı gerçekten çok güzel.
Heykelin hemen arkasındaki yapı ilgimi çekiyor.”Casino DeiNobili”. Yapı on sekizinci yüzyılda aristokratlar için çeşitli etkinliklerin yapıldığı bir yer olarak düşünülmüş. O zamanlar Pisa aristokratların tatil kasabasıymış. Şimdi ise bina otel olarak hizmet veriyor. İtalya’da birçok tarihi yapının kaderi. Orada kalmak eminim keyifli olur.
Pisa’ya varmadan binaları iyice incelemek istiyorum. Bir binanın avlu zeminindeki tahta işleme tel bir tül ile koruma altına alınmış. Haksız da sayılmazlar gerçekten korumaya değer. Buralarda dikkatimi çeken her yerden bir kablonun bir telin geçmesi. Nepal kadar olmasa da bir hayli dikkat çekici.

“San Michele in Borgo Kilisesi” Roma dönemine ait. Yanında manastır bulunuyor. Kapının üzerindeki “Meryem ve Çocuk “heykeli dikkat çekici. Yapı1846 depreminden sonra yenilenmiş. Carte Fedelini sokağında yürümeye devam ettiğimizde bir Antik Roma kalıntısı bizi karşılıyor.
Okuduğumuza göre burası bir Roma hamamı. Roma imparatoru Trajan adına yapılmış.
Maffi sokağını takip ettiğimizde karşımıza Pisa Kulesi çıkıyor. Eğikkule. Daha bahçeye girmeden fotoğraf çekmeye başlıyoruz.
Kuleye çıkmak için sıraya girmek gerek. Ayrıca bilet de alınmalı. Burada bir koşuşturma söz konusu. Kulenin çıkış saatleri var. Koşarak karşıki binaya gidip sırt çantalarını bir dolaba kilitliyor ve biletleri alıyoruz. Aynı şekilde koşarak sıraya giriyoruz. Zira bu sıradaki yerimizi alamazsak biletler yanıyor. Tam bir stres. Ayrıca içeri girerken -herhalde sıklaşan terör olaylarından olmalı-üstümüz tek tek aranıyor. Bir grup indikten sonra sıra diğer gruba geliyor.

Bilet alınan yerde çimlerin üzerinde yükselen bir sütunun üzerinde Romus ve Romulus’un heykelleri görünüyor.
Efsaneye göre Lupa adındaki dişi bir kurt, anneleri tarafından bir mağaraya bırakılan Romus ve Romulus adındaki bebekleri emzirerek onların hayatını kurtarır. Daha sonra bir aile tarafından evlat edinilen kardeşler büyür ve Roma’yı kurmaya karar verirler. Tek başına hâkim olmak isteyen Romulus kardeşi Romus’u öldürür ve Roma’yı kurar. Bu heykel İtalya’nın değişik yerlerinde bulunmakta.
Kulenin içine girince hemen karşıda kulenin yapılışını anlatan bilgiler yer alıyor. Evet, basamaklar bitmek bilmiyor. Ve çok dar. Zor bir tırmanma. Değer mi? Değer.

Kuşbakışı seyir. Özellikle çatılar çok hoş gözüküyor. Kulenin ortasında üzeri camekânla kaplı bir delikten aşağıya bakabiliyorsunuz. Buradaki Çanlar çok büyük. Camposanto(Anıtsal Mezarlık.) yukarıdan mistik bir görüntü sunuyor.
Kuleden sonra aynı bahçede bulunan Camposanto’yu gezmek için ayrı bilet aldık. Çok değişik bir yer. Dikdörtgen biçimde bir yapı. Yapıda 43 kemerin bulunduğu iç avlu var. Aslında bana göre bu meydanda kuleden çok daha farklı, güzel, gezilecek yerler var. Hayrankaldım. Gotik sitilde yapılan mezarlığın inşaatına 1278 yılında mimar GiovannidiSimon tarafından başlanmış. Fakat daha sonraları araya giren savaş yılları nedeniyle ancak 1464 yılında tamamlanabilmiş. Duvarlar boyunca sıralanan lahitler görülmeye değer. Bunlar şehrin asilzade ve tanınmış kişilerinin lahit mezarlarıymış. Ayrıca yerlerde de mezarlar bulunuyor. Nereye basacağınızı şaşırıyorsunuz. On dördüncü yüzyılda bir sanatçının duvarlara yaptığı freskler dünya ile ahireti simgeliyor. Freskler özellikle II. DünyaSavaşı’ndan atılan bombalardan etkilenerek yer yer düşmüş. Varoluşu simgeleyen bir fresk, tek kelime ile muhteşem.

Composanto’nun çok zengin biri tarafından yaptırılmış özel ve tek bir şapeli. Lahitlerin üzerinde ölen kişilere ait heykeller bulunuyor.
Leonardo Fibonacci (Ortaçağın yetenekli İtalyan Matematikçisi)yerdeki kabri. Bazılarında taze çiçekler bulunuyor.
Taşın, mermerin mükemmel işlendiği bir yapı. Beni derinden etkiledi. Buradan çıkınca Saint-Jean Baptiste adına yapılmış İtalya’nın en büyük Vaftizhanesi ‘ne giriyoruz. Mucizeler Meydanının mucizevi yapıtları.

Vaftizhanenin mimarı Diotisalvi. Bina uzun yıllar tamamlanamamış.1152 yılında başlanan inşaat On dördüncü yüzyılın sonuna doğru mimar Nicola ve GiovanniPisano tarafından bitirilmiş. İki kubbeye sahip. Bu kubbelerin arasında bir boşluk bırakılmış. İnanılmaz akustik bu şekilde oluşmuş. Biz oradayken bir görevli gelip akustiği göstermek için şarkı söyledi. Her yarım saatte bir bu gösteri yapılıyormuş. Olağanüstü güzeldi. Kubbenin üzerine ufak bir konik bölüm yerleştirilmiş ve en tepede Saint-Jean Baptiste’in bir heykeli yer alıyor. Vaftizhanede de eğilme gözle görülüyor. Sonuçta tüm bu güzel eserler aynı zemin üzerinde.

1063 yılında katedralin yapılmasına karar veriliyor.1073 yılında yapımına başlanılıyor 1118′ de tamamlanıyor. Özellikle katedralin ön yüzü dantel gibi işlenmiş. Katedralde granitten 68 kolon bulunuyor. Tavan altın işlemeli. Bahçede Çocuk Yüzlü Melekler Heykeli ve yüzlerce fotoğraf çekmek için uğraşan turistler.
Mucizeler Meydanına doyamadan ayrılıyoruz. Ve hemen çıkar çıkmaz ilk rastladığımız “AnticaTrattoriaAntonietta” adlı restorana oturup Pisa manzaralı pizzayiyoruz. Çok kalabalık. Tekrar yola koyulduğumuzda seyyar satıcılardan pazarlık ederek hediyelik eşya alıyoruz.
Pisa’nınBorgo Caddesinde “LoSfizio” Pastanesi oldukça tarihi. Vetatlarenfes. Biraz soluklanıp. Kahvenin tadını çıkarıyoruz. Tarihi “Poschi “Sarayının altında yer alıyor.
Pisa Kulesi eğilmeye devam ederse ne olacak düşüncesi kafamızı kurcalıyor. Bu güzel şehrin güzel yapılarından ayrılmak zor ama artık dönme vakti.

Otelde yapılan alelacele bir kahvaltının ardından taksiyle tren istasyonuna gidiyoruz. Venedik trenimiz”Trenitalia” 8.30’da kalkıyor. Geç kalmaya gelmez, trenler dakik. Peronu bulmak için biraz vakit harcıyoruz. Bazen son anda peron numaraları değişebiliyor, dikkat etmek gerek. Şehrin ulaşım noktası burası. Gelen, giden, oraya buraya koşuşturan insanlar bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar. İtalya´da trenle yolculuk etmek büyük kolaylık. Ana tren garları ya merkezde, ya da merkeze çıkan birkaç yüz metrelik yolun başında. İtalya’da kaldığınız bir şehirden rahatlıkla başka bir şehre trenle gidip tekrar geri dönülebilirsiniz. Trenler genelde iki çeşit: Hızlı trenler ve Regionale denilen çok yavaş değil ama daha çok istasyonda duran trenler. Regionale trenler, hızlı trenin 20-30 dakikada gittiği yere bir saatte varıyorlar. Ama hızlı trenlerin fiyatı, en az iki misli daha pahalı ve tren saati yaklaştıkça bu fiyat farkı yükseliyor.
Yanlış yapmamak adına birkaç tren memuruna sorarak doğru trene binmeyi başarıyoruz. Tüm gün Venedik’i gezdikten sonra akşam geri döneceğiz. Tren fazla konforlu olmasa da pek fena değil. Yerler numaralı. Tabii bu bir avantaj. İki saatlik bir yol bizi bekliyor. Venedik son durak olduğu için telaş etmiyoruz. İtalya’nın tipik yeşil topraklarında ilerleyen tren oldukça keyifli. Venedik Santa Lucia tren istasyonuna vardığımızda bizimle seyahat eden turistlerle birlikte kendimizi şehre atıyoruz.

Şehir eskiden Venedik Cumhuriyeti olarak geçiyormuş. Başlı başına devletmiş anlaşılan. İstilacılardan kurtulmak için anakaradan (Mestre Bölgesi) Laguna’ya kaçan halk tarafından M.S 811 yılında kurulmuş. Halk kendini burada daha güvenli hissetmiş. Şehir yüzden fazla adacığın üzerine yerleşmiş. Adriyatik denizi kıyısında. Yerleşimin tarihi kısmında adacıkları birbirinden ayıran 170 kanal ve bunları birbirine bağlayan 400 köprü bulunuyor.
Yarım ay şeklinde Lagunave sayıları 119’u bulan adacıklar üzerine yerleşen halkın, temelinde birbirine dayanan ahşap kazıklar üzerine inşa ettikleri yapılardaki, ahşabın su altında kalması ve zamanla beton kadar sağlam hale dönüşmesi ile bugünkü masalsı Venedik şehri ortaya çıkmış.
Adriyatik denizinin girdiği kanallar arasındaki bu yapılaşma gerçekten muhteşem olmuş. Yani evinden çıkınca sokak yerine suya inmek. Büyülü sokaklarda dolaşmak. Venedik şehri Ortaçağ sonrasında Avrupa’nın en önemli ticaret merkezlerinden biri haline gelmiş.Tarihin ünlü gezgini Marco Polo’nun diyarı. İpek yolunun ulaştığı şehir.
Zamanımızda motorlu taşıtlara izin verilmeyen kent olarak tanınıyor. Her türlü taşıma deniz yoluyla, kanallar aracılığıyla yapılıyor. Ama sular yükselir de Adriyatik bu harika şehri kaplarsa ne olur? Nitekim kışın suların yükselmesi ile bu tür felaketler sık sık yaşanıyor. Şöyle ya da böyle dünyada görülebilecek en orijinal, bir o kadar da sihirli bir şehir olduğu gerçeği inkâr edilemez. Her ülke bir Venedik şehrine sahip olmak istiyor.Fransa’da Annecy, Belçika’da Brugge.

Kanallarda dolaşan el yapımı gondollar taşıma amacıyla kullanılıyor ve şehre ayrı bir güzellik katıyor. Söylenenlere göre uzun ihtişamlı gondolların siyah rengi fazla dikkat çekmesin diye seçilmiş. Şehrin sembolü haline gelmiş. Eskiden soyluları taşımak için, şimdilerde turistleri gezdirmek için kullanılıyor. Gondolcuların siyah beyaz ya da beyaz kırmızı kalın çizgili tişörtleri, siyah pantolonları, üzerinde geniş, siyah ya da kırmızı kurdeleli yuvarlak hasır şapkaları ile geleneksel kıyafetleri bu büyülü ortama ayak uydurmuş. Gondolculuk babadan oğula geçen değerli bir meslek. Kanallarda kuğu misali süzülürken tabii isterlerse “Barkarol”, diye adlandırılan melankolik şarkılar söyleyen gondolcular insanı masal dünyasına götürüyorlar. Bunların yanında küçük teknelerde kullanılıyor. Evlerin kapıları doğrudan kanallara açılıyor. Anlatılanlara göre burada kanalizasyon sistemi yokmuş. Atıklar doğrudan denize dökülüyormuş. Gelgit olayından dolayı evleri su basıyormuş. İnsanlar evlerini satıp başka yerlere göç ediyorlarmış. Evler ateş pahasıymış. Nüfus gitgide azalıyormuş. Şehir yavaş yavaş müzeye dönüşüyormuş. Çöpler, çöp motorlarıyla toplanıyormuş. Ama nereye döküyorlar bu konuda pek bilgi alamadık. Ayrıca eski şehir, çok büyük olmamasına rağmen, 200 saray barındırıyor. Hava fena değil. Nem kokusu, doğal olarak, hemen hissediliyor.
Önce “Panoramic Tour” dan “CitySighseeingVenezia ” tekne turu biletleri satın alarak şehri görmeyi planlıyoruz.
Bu tekneler “Hop On-Hop Off ” sistemiyle çalışıyorlar. Sizi belli bir yere götürüyorlar orada bir süre veriyorlar, geziyorsunuz, güzergâh sırasında istediğiniz yerde inebiliyorsunuz. Karada otobüsler ile işleyen sistem burada denizde. Sonra da rıhtım kenarında oturup “Manuel Caffe” de bir şeyler içiyor, vakit geçiriyoruz.11.45’te tekne yanaşıyor. Venedik şehrini sularda ilerleyerek seyretmek gerçekten pek güzel.
Zattere( Kayıkhane) kıyı şeridini takip ediyoruz. Kıyıya yakın yerlerde suda direkler göze çarpıyor. Bu direkler yanaşan gemilere su derinliği hakkında bilgi veriyorlar. Ayrıca direkler gondol ve tekneleri bağlamak için de kullanılıyor. Questura (Polis Merkezi)önünden geçiyoruz.
Tronchettoistasyonu ve Santa Lucia’yı birbirine bağlayan modern köprü balık kılçığı şeklinde.
Giderken bir transatlantiğin yanından geçiyoruz. Güzel bir görüntü yakalıyoruz. Geminin ismi CostaDelizioza” .Adeta bir otel. Demek ki burası suyun derin olan kısmı. Teknede sürekli olarak önünden geçtiğimiz yapılar hakkında bilgi veriliyor.

Santa Maria del Rosario (Gesuati) Kilisesi ( 17.yüzyılda buraya yerleşen Dominikenler tarafından yapılmış).PuntadellaDogana (Sanat Müzesi)harika bir bina.
Tekne önce San Marco’ya uğruyor. Burası Venedik şehrinin ve dünyanın en güzel meydanlarından biri. İniyoruz. Teknenin kalkış saatine baktıktan sonra yürümeye başlıyoruz. Bu arada gondollar ve küçük bir adacığın(Saint Marc) üzerine yerleşmiş San Giorgio Maggiore Bazilikası ve Çanı(1566) ile bir fotoğraf çekmeyi ihmal etmiyorum. SanMarco Meydanına giderken Venedik maskelerinin satıldığı seyyar satıcılar her tarafı kaplamış. Kâğıt, kürk, kumaş, mücevher, tüylerle süslenerek yapılmış maskeler, altın ve gümüş gibi parlak renkleriyle oldukça gösterişli.
Maskelerin bir hikâyesi var elbette. Bir zamanlar Venedik halkı yüksek yaşam koşullarına sahipmiş. Şehir zenginlerin yaşadığı bir yermiş. Küçük bir şehir olduğu için, maskeler genellikle kullanıcının kimliğini ve sosyal durumunu saklamak için kullanılıyormuş. Maske ile kimliğin gizlenmesi, kişiye toplumun diğer fertleriyle iletişimde bulunmak ve daha özgür davranabilmek fırsatını tanıyormuş. Örneğin maskeli bir hizmetçi, bir soylu ile karıştırılabilir, bir vergi denetimcisi sayılabilirmiş. O devirde yüzler yokmuş, sadece sesler varmış. Zamanla maskeler doğurdukları sonuçlar düşünülerek yasaklanmış. 1100’den sonra yapılan maskeli balolar Katolik Kilisesi tarafından yasadışı ilan edilmiş. Böylece Venedik maske sanatı, günümüzde Venedik Karnavalı kutlamalarında ve turistlere Venedik şehrini hatırlatan sembol olarak kullanılıyor.
Rıhtımdan biraz ilerlediğimizde taşın dantel gibi işlendiği “Dükler Sarayı” karşımıza çıkıyor. SanMarco Bazilikasının yanında.On dördüncü yüzyılın ortalarında yapılmış. Rönesans’ın önemli yapıtlarından biri. Saray eskiden Venedik Cumhuriyetinde seçimle başa gelen Dük ve Hâkimlerin konutu olarak yapılmış. Çok güzel bir yapı.828 yılında yapılmış. Kaleye benziyor.

Biraz daha yürüyünce San MarcoBazilikası’nın önüne geliyoruz. Aziz Marc’a adanan ilk kilise. İsa’nın 12 havarisinden biri ve İncil’i yazdığı kabul edilen Aziz San Marc Venedik şehrinin koruyucusu olarak biliniyor.
Bir rivayete göre San Marc rüyasında huzur bulacağı yerin Venedik olacağını görmüş. Ancak San Marc Mısır’da ölünce İskenderiye’ye gömülmüş. Onun bu isteğini bilen bazı Venedikli tüccarlar ona ait olduklarını düşündükleri bazı eşyaları kaçırarak Venedik’e getirmişler. Onun adına bir bazilika yapımına başlanmış. Daha sonraları Aziz Marc’ın kemiklerinin de buraya getirildiği söyleniyor. Altın varaklarla süslü resimlerin olduğu bir yapı. Beş tane kubbesi var. Bazilikanın giriş kapısındaki figürler Bizans mozaikleri. Oldukça gösterişli bir yapı.
“Torredell’Orologio” Bazilikanın saat kulesi. Kulenin yapımı üç yıl sürmüş. Kadrandaki semboller Venedikliler için ayrı bir önem taşıyormuş. Saat Roma rakamları, Arap rakamları ve Astroloji işaretleri taşıyor. Kulenin üstünde bulunan bronz insan heykelleri 500 yıldır saati çalıyormuş. Biri yaşlı biri genç insanı temsil eden iki bronz figür bulunuyor. Onların altında ise Venedik şehrinin sembolü kanatlı aslan heykeli var.
San Marco Meydanı şehrin kalbinin attığı yer. Aziz Marc’ın Çan Kulesi ortada yer almış.98 metre yüksekliğindeki kulede beş ayrı çan var ve her biri ayrı bir şeyi işaret ediyor. Venedik’in en yüksek noktası. Kırmızı tuğladan yapılmış. Kuleye çıkıp Venedik şehrini seyredebiliyorsunuz. Meydanda özellikle Venedik gondolcu şapkası satan satıcılardan şapka almadan geçmiyoruz. Güzel meydanda lüks kafeler, çalan klasik müzik. Keyifle oturup bir fincan kahve içmenin keyfi hiçbir yerde olmasa gerek. Fiyatlar yüksek ama değer.Café Florian ( 1720 ).
Artık tekrar tekneye binip Murano Adası’na gideceğiz. Venedik şehrine birkaç kez gelmeme rağmen bu adaya gitmek bir türlü kısmet olamamıştı.

1921 yılında Venedik’in tüm cam ustalarını bu adaya yerleşmiş. Burası uzun yıllar cam üretiminde çalışılan bir yer olmuş. Murano kristali ve camları dünyaca meşhur. Teknenin geliş saatini öğrendikten sonra başlıyoruz gezmeye. Sempatik, çok şirin bir ada.
“LavorazioneArtigianaVetriArtistici” Hemen bir cam atölyesine giriyoruz. Fiyatlar ateş pahası. Ufak bir hatıra yeter diyorum. Aldığım cam yüzük yolda kırılıyor. Neyse ada gezisi boyunca taktım deyip avunuyorum. Murano iskelesi küçücük.
İçeriye doğru ilerliyoruz. Suyun kenarında ilerlediğimizde bizi ufak bir meydan ve bu meydanda mavi renkte yapılmış bir cam heykel karşılıyor. Çok hoşuma gidiyor. Cam bir başka güzel.”Cosecosi “adlı Murano hatıralık eşyaların satıldığı güzel ve sevimli bir dükkân .”Busa Alla Torre da Lele” Restoran.
Burada öğle yemeğini yemeğe karar veriyoruz. Yaşlı bir garson bize yer ayarlamak için epeyce koşturuyor. Restoranın dış boyaları falan dökük ama yemekler enfes. Özellikle de balık ve deniz ürünleri. Tadı damağımızda kalıyor. Güneş bayağı ısıtıyor. Sağda solda güvercinler uçuşuyor. Masalara konup kırıntıları yiyorlar. Sarı masa örtüleri kırmızı boyalı restoranla uyuşmuş. Artık dönüş vakti. Tekrar San Marco’ya geri dönme vakti. Biraz daha gezelim diyoruz. Birgondola binmeden olmaz.

Zattere’de inip ara sokaklardan San Marco’ya ulaşmaya çalışacağız. Dar sokaklar tipik Venedik evlerini barındırıyor. Yıpranmış boyaları yer yer çıkan tuğlaları, değişik pencereleriyle, rengârenk Venedik evleri.
Dar sokaklar, köprüler dolaşırken işte aradığımız gondollar diyor ve pazarlık yapıyoruz. Sonra da binip keyfini çıkarıyoruz. Ünlü şair Lord Byron’un evi ve daha birçok tarihi ev…”Accademiadi Belle Arti” 1750’de kurulmuş bir sanat galerisi. Birçok resim ve heykel barındırıyormuş. Gezemedim. Başka bir sefer diye düşündüm. Hakkında epeyce bir yazı okumuştum. CàLoredan Sarayı, 15.yüzyılda Loredan ailesinin sarayı olarak yapılmış. Bugün otel olarak kullanılıyor. Kırmızı boyalı ve değişik mimarisi var. Tipik Venedik pencereleri. Guiustinia Sarayı muhteşem…
Cavalli-Franchetti Sarayı (1565 yılında yapılmış), çok hoş bir mimarisi var. Günümüzde bilim edebiyat ve sanat galerisi olarak kullanılıyormuş. Accademia köprüsüne çok yakın)Accademia Köprüsü ( Büyük Kanal’da tahta bir köprü),Balbi Sarayı (1582’te yapılmış. Venedikli bir aristokratın eviymiş)”TrocchiaStefano”‘da iniyoruz.
Bu güzel yapıların içlerini görmek gerek. Dış görünüşlerinden çok daha güzellerdir eminim. Kocaman şatafatlı bir tarih gözlerimizin önüne. SanMarco’ya çıkabilmek için epey bir savaş veriyoruz. Ama artık tren saati yaklaşıyor. Bir an önce istasyona gitmeliyiz. Hemen bir taksi tekneye biniyor ve oldukça stresli bir zaman geçirerek tren kalkış saatinden 10 dakika önce varıyoruz. Floransa’ya vardığımızda artık gece. Hemen bir pizzacı “La Dantesca” ya giriyoruz. Nefis pizzadan sonra yorgun bir halde otelimize dönüyoruz. Venedik rüyasından her ne kadar uyanmak istemesem de her rüyanın sonu yeni bir günün başlangıcı.

Defalarca gitsem de gezmeye doyamadığım sanat şehri Floransa. İtalya’nın gözbebeği. Sevgili öğrencilerimle Uluslararası Fransızca tiyatro festivalinde ülkemizi temsil edeceğiz.Ne yazık ki Floransa’ya Türkiye’den direk uçuş olmadığı için Roma ‘da aktarma yapmak zorunda kaldık.Bir Nisan sabahı İzmir’den THY ile İstanbul, oradan Alitalia ile Roma, nihayet gecenin bir vakti Floransa’ya varabildik. Yorucu, hemen hemen bir günümüz yolda geçti. Çok şükür ki Türkiye’den ayarladığımız servis ile gece yarısı otelimize yerleştik.

Floransa Havaalanı Peretola (AmerigoVespucci) şehre yakın.Öyle beklediğim gibi modern bir havalimanı değil. Otelimiz Michelangelo şehir merkezinde.Oldukça güzel ve temiz bir otel. O kadar yorgunuz ki hemen uyumak istiyoruz. Bu arada otel gece başına bir kişi için 7€ şehir vergisi alıyor. Türkiye’den oteli ayarladığımızda bu belirtilmemişti. Buna dikkat etmek gerek.
Floransa halkının ataları Etrüskler. Toskana vadisinde kurulan ilk şehir olma özelliği ile Floransa tarihe tanıklık ediyor. M.Ö 63 yılına dayanan geçmişi ile “Çiçekler Şehri” Floransa ya da İtalyanca deyişle “Firenze” muhteşem bir Ortaçağ şehri. Bir zamanlar kutsal Roma imparatorluğuna bağlı olsa da kendi kurumlarını, yöneticilerini özgürce seçen bir yer.Rönesans’ın beşiği.

Sabah kahvaltıdan sonra Arno nehri boyunca yürüyerek bir an önce GaleriaUffizi’ye ulaşmayı planlıyoruz. Ne kadar erken varırsak o kadar iyi olur diye düşünüyorum. Zira fazlasıyla talep gören dünyanın tanınmış müzelerinden.Sabah sabah şehrin o büyülü havasını solumak bir ayrı güzel.Nehrin her iki yakasına sıralanmış tarihi yapılar. Coşkuyla akan nehir.Yavaş yavaş ünlü PonteVecchio’ya yaklaşıyoruz.Eski köprü. Floransa şehrinin sembolü. Arno nehrinin iki yakasını birbirine bağlayan tarihi taş köprü.Üzerinde dükkânlarvar. XIV. yüzyılda yapılmış.Üzerinde kuyumcular oldukça ünlü.Son derece estetik bir köprü. Anlatılanlara göre İtalya ve özellikle de Floransa’da meşhur Medici ailesi burayı gizli bir geçit olarak yaptırmış.Halkın arasına karışmak istemedikleri için köprüyü kullanıyorlarmış. O zamanlar köprüde deri dükkânları varmış.İkinci Dünya Savaşında köprü bombalanmamış. Daha sonra ise köprü halka açılmış.

Köprüye doğru yürürken dar bir caddeden geçiyoruz. O kadar dar ki gelen giden birbirine yol veriyor. Yol üzerinde kara tarafında lüks dükkânlar İtalyan zarafetini yansıtıyor. Tabii fiyatlar oldukça yüksek. Şehirde bir nem kokusu hissediliyor. Nehirden olsa gerek.
O kadar çok fotoğraf çekiyoruz ki nerdeyse adım adım bu güzel tarihi yerdengeçişi ölümsüzleştirmek amacımız.
Galeriye yaklaştıkça kalabalık artıyor. Bir an önce içeriye girip dünyanın en ünlü eserlerini görebilmek için can atıyoruz. Eh haksız da sayılmayız. İçeri girer girmez Amerikalı ressam, film yapımcısı, Pop Art akımının tanınmış isimlerinden Andy Warhol’un (1928 – 1987) sergisi bizi karşılıyor. İlginç bir sergi.
Klasik sanat ve modern sanat.Bugün sanata doyuyoruz. Aslında bu müze günlerce gezilebilir.Burada ünlü Medici ailesinin sanat koleksiyonları sergileniyor.

Botticelli’nin “Venüs’ün Doğuşu”,”İlkbahar’ı” Tiziano’nun “UrbinoVenüsü”, “PierodellaFrancesca” Michelangelo’nun ” TondoDoni”si,Raffeaelo’nun kendi portresi, “Madonna del cardellino” su,Caravaggio’nun “Medusa’sı, “Bacchus”‘sü, Rembrant’ın portresi ve daha birçok değerli eser. Hepsi ayrı güzel. Ayrıca müzenin tavanları ayrı bir sanat eseri.Osmanlı padişahlarının portreleriyle süslemiş.
Sabah geldiğimizde tenha olan müzede, öğlene doğru artık zor yürüyoruz.En akıllıca işi erken gelmekle yapmışız. Ünlü eserlerin önü fotoğraf çektirmek isteyen turistlerle dolu. Bu kadar güzel eseri bir arada görmek insanı bambaşka bir dünyaya götürüyor.
Floransa ve Rönesans burada tam olarak bağdaşıyor. Müzenin çıkışında çeşitli hediyeliklerin satıldığı bir bölüm var. Hepsinin kaliteli olduğunu söyleyemem. Aldığım küpe takarken ikiye bölündü. Dönüp değiştirmek istedim ama izin vermediler. Tekrar içeri girmem gerektiğini söylediler. Müzenin çıkış kapısı arka sokağa açılıyor.

Uffizi’den çıktıktan sonra ara sokaklarda restoran ararken güler yüzlü bir garsonu kıramayıp “IlToccodiBacco” adlı restorana giriyoruz.Kırmızı tonların hâkim olduğu hafif loş sevimli bir yer. Özellikle de vitrinde duran içi şişe mantarlarıyla doldurulmuşdevasa bir şişe dikkatimi çekiyor. Yemekler leziz İtalyan tatları. Yemekten sonra kendimizi yine ara sokaklara atıyor ve “PiazzadellaSignoria “ya varıyoruz.Burada bir saat sonra buluşmak üzere anlaşıp ertesi gün gideceğimiz Venedik tren biletlerini almak üzere Santa Maria Novella tren istasyonuna koşturuyoruz. Tren istasyonundan birçok yere direk bilet alabiliyorsunuz. Venedik hızlı tren ile iki saat sürüyor. Biletler öyle pek ucuz değil.
Yolda rastladığımız bir kitapçıda Kapadokya ile ilgili bir kitap görünce seviniyoruz. Tekrar meydana döndüğümüzde hatırı sayılır bir kalabalık bizi karşılıyor. Her tarafta devasa bir o kadar da zarif heykeller…
Michelangelo’ya ait heykellerin bire bir kopyalarının yer aldığı bir meydan.Burada vakit geçirmek Floransa’da yaşamanın ta kendisi. Loggia del Lanzi adlı bina inanılmaz.

Avlusunda birçok heykel yer alıyor. Bu binadan sonra yapılan Uffizi Galerisi buraya bağlanmış.Sırt sırta vermişler. Avluda en meşhur eser Cellini tarafından yapılan ve Yunan Mitolojisindeki Perseus adlı kahramanın, Medusa’nın başını kopardıktan sonra zaferle havaya kaldırdığı heykel.Estetik Floransa’nın nefesi.
Şimdi sırada “Vecchio” Sarayı “MuseodiPalazzoVecchio”var. Kuleye çıkıp Floransa’yı seyredeceğiz. Görünüşü bir kaleye benziyor ama içi tam bir saray. Tırmanması zor geldi ama değdi. Ünlü Floransa Katedrali en güzel buradan gözüküyor.Dar merdivenlerden çıkarken çekilen zorluk, hedefe ulaştığınızda yerini hayranlığa bırakıyor. Floransa’yı kuşbakışı seyretmenin tadına doyulmuyor.

Buradan sarayın içine giriyoruz. O kadar güzel ki.Özellikle yazı masaları dikkatimi çekiyor. Eski insanların ne kadar zarif ne kadar ince zevkli olduklarını bir kez daha düşünmeden edemiyorum.
Bir bölümde Avrupa ve Asya haritaları bulunuyor. Anadolu’yu bulunca hoşumuza gidiyor. Eski haritalar. Büyük kürenin önünde poz veriyoruz.Her yer, en ufak bir nokta bile, bir eseri gösteriyor.Sarayın çıkışındaki muhteşem salonda resmi bir kutlama yapılıyor.Folklor giysileriyle dolaşan İtalyanların fotoğraflarını çekiyoruz. Floransa şehrinin eski halini gösteren bir resim dikkatimi çekiyor.

Avluda çiçeklerle yapılan süslemeler, mimari çok etkileyici.Buradan çıkınca ünlü İtalyan dondurmaların tadına bakmadan olmaz deyip “Venchi”ye gidiyoruz.
Çok güzel bir yer, nefis dondurmalar -ben ki pek dondurma sevmem- benim bile hoşuma gidiyor.Tam bir sanayi oluşmuş. Bir yandan enva-i çeşit çikolatalar, şekerlemeler bir yandan dondurma. Öyle pek ucuz değil.Ama değer doğrusu. Külah boyuna göre ücret ödüyorsunuz. Oldukça kalabalık,herkes sırada. Dar sokaklarda yürümeye devam edinceFloransa’nın ünlü katedrali (Duomo ya da Santa Maria del Fiore ) önüne varıyoruz. Gerçekten muhteşem bir yapı. Buraya ilk geldiğimde öğrencilerim yaşındaydım. Yıllar geçiyor ama bu büyülü yapılar hep öylece duruyor.
Tipik Toskana mimarisiyle yapılmış. XIII. yüzyılda inşa edilen katedral yeşil ve beyaz renkleriyle ünlü. Aynı mimari Pisa ve Luca’da da var. Gotik tarz fark ediliyor. Her yerinde bir işleme, bir heykel. Bu arada biri “isterseniz resminizi çekeyim”deyince bir Türk grubun orada olduğunu fark ettik. Bu mevsimde fazla Türk turiste rastlamamıştık. Katedralin özellikle yeşil renkte taşlar ile süslemeleri inanılmaz. İtalyanların anlattığına göre bu tür yapıların sayıları fazla değilmiş.

Yavaş yavaş gece karanlığı çöküyor. Otele dönme vakti. Buradan ayrılmak zor.Ama ertesi gün erkenden Venedik bizi bekler.Dönmeden önce akşam yemeğe gidiyoruz.”Ristorante il Paiolo”.Via del Corso’da.Duvarlar bu şehre ait irili ufaklı tepsiler ile süslenmiş.Dar ama hoş bir restoran.Yemekler de nefis.
Çıktıktan sonra meydana kurulmuş bir dönme dolap bizi çocukluğumuza götürüyor. Yerlere çizilen resimler,heykeller. Gece bir başka güzel bu şehir. Rüya devam ediyor.“BuonaNotte”.

Yolculuk bir saat sürecek. Sorrento, Napoli’den gelen ve Pompeii’de de duran Circumvesuviana banliyö trenlerinin son durağı. Napoli Körfezi’nin karşısındaki Vezüv Yanardağına bakan Sorrento bir uçurumun tepesine oturmuş. İki limanı ve küçük bir plajı olan kasaba, kuruyan bir nehir yatağı ile ikiye ayrılmış durumda. Kasaba dik bir uçurumla bitiyor. Orta Çağda önemli bir ticaret merkeziymiş.

Tıkır tıkır ilerleyen trende yolculuk çok keyifli. Özellikle Sorrento’ya yaklaştıkça sanki trenle gitmiyorsunuz da ormanın içinde yürüyorsunuz gibi. Yolculuk keşke daha fazla sürseydi diye düşünüyorum. Kasabaya yaklaştıkça pencereden gelen, portakal ve limon ağaçlarının mis kokusu her tarafı sarıyor. Tren dağların içine doğru tünellerden geçe geçe ilerliyor.

Trenden iner inmez sizi 1982 yılında yapılmış yazar, ressam ve heykeltıraş Giambattista De Curtis’in büstü karşılıyor. “Torna a Surriento”adlı şarkısıyla ünlü. Giuseppe DiStefano ve Luciano Pavarotti gibi büyük sanatçılar tarafından söylenen şarkı sözlerini Curtis, Sorrento’da bir terastan denizi seyrederken yazmış.

Kasabanın en büyük meydanı PiazzaTasso’ya yürüyorum. Yağmur bir yağıyor, bir duruyor.Meydana,1544’te burada doğan şair TorquatoTasso’nun adı verilmiş. Dükkânlar, kafeler, meyve tezgâhları ve faytonlarla çevrili. Büyük caddenin her iki yakası limon ve portakal ağaçlarıyla kaplı. Yeşillikler arasında dar sokaklar, taş yollar, küçük balkonlu evler, pastel renkli binalar, Ortaçağ’dan kalma taş kemerler, büyüleyici bir atmosfer. Arabalar minik, İtalyan arkadaşım sokaklar dar olduğu için bunun zorunlu olduğunu söylüyor. Çok güzel mağazalar var. İşin ilginç tarafı fiyatların o kadar pahalı olmaması. Yerel yemeklerin yapıldığı bir lokantada yemek yiyorum, enfes. Sorrento, sırtını dağa yaslamış, denize doğru dik inen çok şirin bir yer.

Yazın nüfusu fazlasıyla artıyormuş. İtalya’nın sayfiye yeri. Çarşıdan geçiyorum. Burada seramik ağırlıklı objeler satılıyor. Ayrıca peynir, Limoncellove Limonoro likörleri, biblolar, tabaklar, hatıralık eşyalar… Bahçe içindeki taş evlerin yüksek duvarları arasında kıvrılarak giden dar sokaklar. Kendimi ortaçağda bir köyde yürür buluyorum. İnsanlar dışında her şey eskiden kalmış. Çeşmeler, kapılar, binalar… Sorrento’nun büyüsünü yaşamak istiyorsanız dar sokaklarında yürümelisiniz. Aşağıya inerken kolay da bu inişin bir de çıkışı var diye düşünüyorum. Kartpostaldan fırlamışçasına göz alıcı manzaralar, insanı büyülüyor. Tam karşıda Capri adası gözüküyor. Bu gezide oraya geçmek için ne yazık ki yeterli zamanım yok. O kadar canlı bir yer ki insan nereye bakacağını şaşırıyor.
Dik yamaçlara otel ve pansiyonlar yerleşmiş. Yeşil ve mavinin içinde kırmızı, sarı renkler. Bu manzara saatlerce seyredilebilir. Denizin rengi çok güzel.

Napoli’de tanıştığım bir arkadaşım Sorrento’da oturuyor. Beni alıp bu çevreyi arabasıyla gezdirecek. Anna Maria ile meydanda buluşuyoruz. Bana Capri Adasında evde yapılmış bir likör hediye ediyor. Arabası ile Sorrento’dan çıkıp kıyı boyunca ilerliyoruz. Ada şimdi daha net gözüküyor. Buradan gemi ile karşıya geçebiliyormuşsunuz.

Küçük bir Katolik kilisesi geziyoruz. Çok değişik. Zemini renkli seramik taşlarla döşenmiş, sarı ve mavi, çok güzel. Daha sonra bir kahve içiyoruz. Oldukça geç Napoli’ye dönerken buraya kesin bir kez daha gelmeliyim diye düşünüyorum. Kıyı bir harika. Amalfi kıyıları, UNESCO dünya mirasları listesinde. Sorrento bu kıyıların başlangıç noktası. Bir sanatçının bu güzelliklerden etkilenmemesi mümkün değil.

Çıkışta bizi “Hop on Hop off Tur ” üstü açık iki katlı günlük Roma turu yapan otobüs şirketlerinin elemanları karşılıyor. Kendimi bir an İzmir otobüs garajında hissediyorum. Hepsi bir olmuş ellerinde broşürler sizi yönlendirmeye çalışıyorlar. Biz Avrupa’dan iyi örnekler alalım derken anlaşılan onlar bizden almışlar. İtalya çok göç almış. Lise yıllarımda buraya geldiğimde hiç böyle bir manzara ile karşılaşmamıştım. Şaşırdım. Birinin ardına takılıp biletlerin satıldığı yere geliyoruz. Burada pazarlık yapılıyor. Yazılı olan hiçbir fiyat uygulanmıyor. Biletle beraber turun geçtiği yerleri gösteren bir de broşür veriyorlar. Otobüsler belirli güzergâhlarda hareket ediyor. Siz bileti gösterip istediğiniz noktada iniyor ya da biniyorsunuz. Bütün gün bu şekilde dolaşılabilir. Hemen otobüsün üst katına yerleştik. Ama yağmurdan her taraf su içinde. Bizim gibi cesaretli kişi sayısı fazla olmadığı için otobüs kalabalık değil.

Roma, tarihi binaların çok olduğu İstanbul’a benzer bir şehir. Sadece binalarıyla değil aynı zamanda yedi tepenin üzerine kurulmuş olması bu benzerliği daha da güçlendiriyor. Tabii ondan oldukça küçük.

Roma şehrinin ilginç bir kuruluş efsanesi var. Buna göre Roma’yı kuran mitolojik kahraman, Kral Ankhises ile Afrodit’in oğlu, Aeneas yanan Truva şehrinden kaçar ve uzun, yorucu bir yolculuktan sonra tanrıların kendisine gösterdikleri kutsal bir yer olan Latium’a ulaşır. Orada Lavinium adını taşıyan bir yerleşim kurup ilk Romalı önder olur. Oğlu Julus ise Latium bölgesinde Alba Longa şehrini kurar ve nesiller boyunca bu şehri yöneten kralların atası olur. Alba Longa şehrinin son kralları olan iki kardeş Numitor ve Amulius ile Roman’ın tarihi kuruluş süreci başlar. Numitor’un kızı ReaSilvia’nın savaş tanrısı Mars’tan Remus ile Romulus adlarında ikiz erkek çocuğu olur. Bu durumu haber alan Amulius her iki çocuğun da bir sepet içerisinde Tiber nehrine bırakılmalarını emrederek, onları ortadan kaldırmayı düşünür. Ancak sepet kıyıya ulaşır ve orada yaşayan bir dişi kurt tarafından emzirilen çocuklar daha sonra bir çoban olan Faustulus tarafından yetiştirilirler. Remus ve Romulus büyüdüklerinde büyük amcalarının kendilerine yaptığı kötülüğü öğrenip onu öldürürler. Dedeleri Numitor’u tekrar tahta oturtarak kendilerine yeni bir şehir kurarlar. Şehrin başına kimin geçmesi gerektiği tanrılara sorulduğunda Romulus işaret edilir. İki kardeşin arasında çıkan kavga sonucunda Romulus, Remus’u öldürerek tahta geçer. Böylece Romulus Roma’nın ilk kralı olur.
İtalya’nın başkenti olması, birçok devlet kuruluşu binasının da burada olmasını sağlamış. Binalar ihtişamlı. Roma deniz kıyısında değil ama Tiber Nehri kıyısında, Lazio Bölgesinde, İtalya’nın nüfusu en kalabalık şehri, aynı zamanda papalığın bulunduğu, kültürel geçmişi olan küresel bir kent. Roma İmparatorluğunun, bir zamanlar tüm Dünyaya hâkim olduğu düşünülürse şehir adeta bir Açıkhava müzesi gibi.

Aslında en güzeli yürüyerek dolaşmak. Tarihi mekânlar birbirinden fazla uzak değil.
İlk önce Kolezyum’u (Colosseum) görmek istiyoruz. Devasa büyüklükte bir arena. M.S 72-80 yılları arasında, köleler ve mahkûmlar tarafından inşa edilmiş. Çoğunlukla gladyatör dövüşleri, vahşi hayvan karşılaşmaları, tiyatro gösterileri, kutlamalar gibi çeşitli sosyal etkinliklerin düzenlendiği yer. Amfitiyatro M.S. 230 yılında bir restorasyon geçirmiş. Halen yenileme çalışmaları devam ediyor.
Bir kehanete göre, 55.000 seyirci kapasiteli Kolezyum, ayakta kaldıkça Roma da yaşayacak, yıkıldığında Roma da yıkılacakmış. Roma yıkıldığında ise dünya yok olacakmış. Daha önceki gelişlerimde bu güzel yapıtı gezme fırsatı yakalamıştım.

İnanılmaz bir bilet kuyruğu var. İçeri girmekten vazgeçip etrafını dolaşıyoruz. Bu arada yağmur zaman zaman duruyor ama biz sırılsıklam olduk. Burayı görünce Astériks ve Obéliks Klopatra filmini anımsadım. Kolezyum’un etrafında genellikle göçmenlerden oluşan seyyar satıcılar hediyelik eşya satıyorlar.

Yürürken kendini yerden yükseltmiş oturan Hinduları görüyoruz. Hindistan’da bu tip gösterilerle karşılaşmıştım. Daha sonra kentin hemen hemen her yerinden görülebilen VittorioEmanuele Anıtına gidiyoruz. Yapımına 1885 yılında başlanılan anıt, 1911 yılında İtalya’nın ilk kralı Savoialı II. VittorioEmanuele’ye adanmış. Burada kralın yaldızlı bronzdan 12m yüksekliğinde atlı bir heykeli bulunuyor. Anıt beyaz mermerden yapılmış olduğundan “Düğün pastası” “daktilo” ya da “Roma’nın Takma Dişleri” diye anılıyor.
Devasa yapı heykelleriyle göz kamaştırıyor. Sürekli yanan meşalelerin önünde askerler bekliyor. Anıttan görülen manzara mükemmel. Çıkıp şöyle bir Roma’yı seyretmek, keyifli.

Yapını içine girdiğinizde hayranlığınız bir kat daha artıyor. İçerde bir müze var. İnce zarif heykeller. İtalya’nın her yeri sanat kokuyor. Neden yeni bir çağın öncüsü olduğu apaçık ortada.

Tekrar otobüse binip Vatikan’a gidiyoruz. Hıristiyanlığın merkezi. Tüm dünyadaki Katolik inancını benimseyen Hıristiyanlar için kutsal bir yer olan Vatikan, Roma’nın merkezinde bine yakın nüfusu olan bir devlet aynı zamanda. Papa burada oturuyor. Buradan halka sesleniyor. Her yılbaşında meydanda toplanan Katolik ve diğer mezhepten dinleyicilerine seslenerek mesajlarını okuyor. San Pietro Meydanında giriş kuyruğu oldukça uzun. Beklenirse bir iki saatimizi alır. Kilisenin gücünün hissedildiği yer. Papalığın resmi ikametgâhı. Arazisinin yarısı Ortaçağ’dan bu yana bozulmadan korunan bahçelerle kaplı olan Vatikan, kiliseler, tarihi yapılar, müzeler ve bunları dolduran sayısız resim, heykel gibi eserle dolu. Dünyanın en küçük, ama gücünü her yerde fazlasıyla hissettirebilen ülkesi.
Dünyada mutlak monarşi ile yönetilen altı ülkeden biri olan Vatikan’ın devlet başkanı Papa. Vatikan’da özellikle Papa’nın korunmasından sorumlu olan, Rönesans dönemi kıyafetleri ile İsviçreli Muhafızlar dünyanın en küçük ordusu. Varlığını bugün de devam ettiren en eski ordu (1506 yılında kurulmuş) unvanını da taşıyor. Bölgenin tarihi Hıristiyanlığın doğuşuyla başlıyor. Hz. İsa’nın 12 havarisinden biri olan Aziz Petrus (St. Pietro) peygamberin ölümünden sonra Hıristiyanların etrafında toplandığı kişi. Aynı zamanda Hıristiyan dünyasının ilkpapası. Bugün tanıdığımız Vatikan Devleti’nin kuruluşu ise 1929 yılı. Vatikan, aynı zamanda UNESCO Dünya Mirası Listesi içerisinde bulunuyor.

Sarayın önündeki Elips şeklindeki San Pietromeydanındasütunlar, yüzlerce Katolik Aziz heykelleri ve 1586 yılında getirildiği söylenilen bir Mısır dikilitaşı ile iki çeşme yer alıyor. Bernini’nin (1677) ve Carlo Maderno’nun (1614) barok eserleri. Her ne kadar yağmur çok yağsa da onlardan su içmek tarihten bir yudum tatmak gibi.
Artık hedef on dakika yürüyüş mesafesinde FontanadiTrevi Çeşmesi yani başka bir deyişle “Aşk Çeşmesi”. Çeşme MÖ 19 yılına kadar uzanan bir geçmişe sahip. İlk çeşme, Papa V. Nicolas yönetiminde Rönesans döneminde yapılmış. Trevi Çeşmesi’nin son hali iseİtalyan Mimar veHeykeltraşNicolaSalvi’ninyıllarca süren çalışmaları ardından GiuseppePannini tarafından 1762 yılında tamamlanmış… Trevi adı, Tre Vie’den (üç yol) gelir, çünkü çeşme üç caddenin buluşma noktasında bulunuyor. Çeşmenin ortasında biri vahşi biri uysal iki deniz atının çektiği Neptün heykeli bulunuyor.

Çeşmede bolluğu ve sağlığı simgeleyen heykeller muhteşem. Çeşmenin tepesine doğru meyve bolluğu, mahsul verimliliği, sonbahar ürünleri ve çayır ve bahçelerin sevincini simgeleyen dört heykel daha duruyor.
Her zaman olduğu gibi kalabalık.İnanışa göre buraya bozuk para atarsanız Roma’ya bir kez daha gelirsiniz. Bu doğru. İnsan buraya gelmeden önce bu çeşmeyi çok daha büyük hayal ediyor. Çok güzel bir çeşme. “Aşk Çeşmesi ”denmesinin nedeni ise çok başka. Ünlü yönetmen Fellini’nin 1960 yapımı La DolceVita (Tatlı Hayat) filminde rol alan MarcelloMastroianni ve AnitaEkberg çeşmenin sularında oynayarak aşklarını yaşamışlar. Çeşmenin adı bundan sonra böyle anılmış.

Tabelalardaki PiazzadiSpagna(İspanyol Meydanı) yazısını takip ederek meydana ulaşıyoruz. Bu bölge kentin en pahalı mağazalarının bulunduğu yer. Francesco De Sanctis tarafından 1723-1725 yılları arasında yapılan ve toplamda 136 basamaktan oluşan İspanyol Merdivenlerinde oturmayı planlıyoruz. Ne yazık ki yağmur izin vermiyor. Basamaklar önemli günlere göre süsleniyormuş. Merdivenler çıkıldığında TrinitaDeiMenti adlı bir kiliseye ulaşıyorsunuz. Merdivenler iki meydanı birbirine bağlıyor. Zarif bir mimariyle yapılmışlar. Roma’da ressamlar ve şairler için ilham kaynağı olmuşlar. Herkes burada toplanıyor. Yazın güzel buraları.

Tiber nehri, Roma’nın simgesi olarak kabul ediliyor. Nehir zamanında ticaret yolu olarak kullanılmış. Üzerinde taş köprüler her iki kıyısında ise tarihi binalar çok hoş gözüküyor. Bu biraz Paris’e benziyor. Kıyıda yürüdükten sonra Forum’u geziyoruz. Roma’nın merkezinde MÖ. 7. yüzyılda inşa edilen Forum’da tapınaklar, geçitler gibi birçok yapının kalıntısı bulunuyor. Roma Forumu (Roman Forum), antik Roma medeniyetinin gelişim gösterdiği merkez olarak biliniyor. Forum Romanum ismiyle de bilinen bu bölgenin Roma İmparatorluğu döneminde toplumsal hayatın merkezi olduğu biliniyor.Forum içinde Julius Cesar’ın heykelinin yanında birçok tapınak, bina ve kemerler bulunuyor.
Çevrede dolaşıyor, geleneksel lokantalardan birine girip nefis bir spagetti yiyoruz. Oldukça yorulduk ve treni kaçırmak üzereyiz. Hemen bir taksiye atlıyoruz. Biner binmez tren hareket ediyor. Gezi biraz koşturmalı oldu ama değdi. Napoli’ye oldukça geç varıyoruz. Roma güzel bir şehir.

Festivale katılan diğer gençlerle birlikte Napoli Arkeoloji Müzesini (İtalyanca: MuseoArcheologicoNazionaledi Napoli) ziyaret ediyoruz. XVIII. Yüzyılda kurulmuş İtalya’nın en güzel müzelerinden biri. Devasa bir yapı. Toledo caddesinde. Ana kapıya sağlı sollu büyük merdivenler ile çıkılıyor. Üç katlı müzede, Dünyanın en iyi Yunan ve Roma antikaları, mozaik ve heykelleri, değerli taşları ile cam ve gümüş sanat eserleri sergileniyor. Pompeii’deki Roman Erotica koleksiyonuna sahip müzede yaklaşık iki bin yaşında olan duvar resimlerinin hala yapıldığı günkü gibi durması ise inanılmaz bir güzellik.

Müze hakkında bilgi veren Fransız Kültür Ataşesinin anlattığına göre Kardinal Alessandro Farnese’nin daha çok Roma ve çevresinden topladığı, daha sonra Elisabetta Farnese’nin eline geçen Farnese koleksiyonunda yer alan antik mermer heykellerin eşi benzeri yok. Hakikaten de doğru. Eserler o kadar güzel ki… Aslında burada bolca vakit geçirilebilir. En üst katta “Gizli oda” diye bir bölüm var. Buraya girişte 18 yaş sınırlaması bulunuyor. Mozaikler ve tablolar o zamanın aşk hayatını gösteriyor. Hindistan ve Nepal’deki tapınak sütunlarını ya da duvarlarını süsleyen Kamasutra örnekleri.

Müzenin salonlarından birinde, Antik heykellerin arasında, seyretmekten büyük bir keyif aldığımız performansise muhteşem. Napoli’nin, 17.yüzyıldan beri canlandırılan kekeme, kambur, kötü huylara sahip, ağzında bakla ıslanmayan, gözleri ve burnu siyah bir maskeyle kaplı, beyaz giysili, kukla tiplemesi “Pulcinella”nın, Napoliten şarkılar eşliğinde,“PollicinielloPulcinella”adlı gösterisi, sanatçı SergioDi Paola tarafından sunuluyor. Tarihin ortasında, sanki bir başka zamanda yaşıyormuşçasına mest ediyor.
Gösteriye eşlik eden Polifonico San Leonardo, İsoladiProcida Korosu ŞefiAldo De Vero o kadar coşuyor ki en sonunda seyircileri de davet ediyor. Fırlayıp koroya katılıyorum. Muhteşem bir haz. Sanatın sihirli gücü insanı anında başka dünyalara götürüyor, yaşama inanılmaz bir anlam katıyor. İtalya’nın neresine giderseniz gidin bu duyguyu her an yaşayabiliyorsunuz. Buradan tekrar Fransız Kültür Merkezine dönüyoruz. Orada bizi başka bir harika gösteri daha bekliyor.
Caméléon Atölye sanatçısı Marie–HélèneGarnier ve Eric Bergeonneau’ nun oynadığı Marie-Sabine Roger’nin romanından uyarlanmış “Bir Prensesin Emirleri”. Işık ve ses o kadar büyük bir uyum içinde ki…

Ertesi gün Napoli’nin İstutioProfessionale Servizidell’Enogastronomia e dell’OspitalitaalberghieraAntonioEspositoFerraioli okulunun gastronomi ustaları bizi bu yörenin yemeklerini yapıyorlar. Birbirinden lezzetli. Öğleden sonra sanatçı MarryArmand tarafından canlandırılan kadına yönelik şiddeti anlatan bir oyun izliyoruz.

Festivalde Beninli sanatçı Adijcoudé Sena Bonaventure, İtalyan sanatçı Liliana De Cristofaro ve Togo’lu sanatçı GarnalSeya’nın tarafından çalınan müzik eşliğinde yapılan danslar harika. Dans ve tempo deyince insanın aklına hemen Afrika geliyor.