Bu arada yağmur şiddetini arttırdı. Sığındığımız yerde de bizim kılıca benzer kılıçlar vardı. Oradan almış olsak onlar fiş veriyor ve üzerine gereken damgayı basıyorlarmış.
Neyse olayı akışına bırakıp biz gezmemize devam ettik. Sırılsıklam bir halde meydandaki bir İtalyan restoranına oturduk. Nefis bir yemekten sonra meydanda dolaşmaya devam ettik. St. Mary Kilisesi tüm ihtişamı ile yükseliyor. İkiz kulelerinden birinin yüksekliğinin daha az olmasını açıklayan iki erkek kardeşin hikâyesi ilginç.
Polonya Kralı Boleslaw (1243-1279) hükümdarlığı sırasında Krakow meydanına bir kilise yapılmasını istemiş. Bu kilisenin iki kulesi olacakmış. İki erkek kardeş bu işe talip olmuş. Başlangıçta iki kulenin inşaatı aynı şekilde yükselmeye devam etmiş ama zaman ilerledikçe küçük kardeşin yaptığı kule diğerinden daha yüksek olmuş. Bunu gören ağabey çok kıskanmış ve küçük kardeşini bıçaklayarak öldürmüş. O zaman kulelerin yapımı durmuş. Ama rivayete göre inşaat gizli güçler tarafından tamamlanmış. Ağabey kilisede takdis edileceği gün aynı bıçağı yüreğine saplayıp kendini öldürmüş ve yüksek kuleden aşağıya düşmüş. Anlatılanlara göre karşıdaki Hall’in sütunlarından birinin üzerinde asılı duran bıçak aynı bıçakmış. Bu kilisede her saat başı melodisi yarım kalan bir trompet sesi duyuyorsunuz. Efsaneye göre Tatarlar ülkeye saldırdıklarında bir asker saldırıyı haber vermek için kuleye çıkıp trompetini çalıyor ama asker boğazından vurulunca melodi yarım kalıyor. Bu ses Polonya radyosunda da çalıyormuş.
Meydanı çevreleyen güzel kafelerden birine oturup bir taraftan yağan yağmuru diğer taraftan eserleriyle tarih kokan meydanı seyrediyoruz. Çok keyifli. Masal gibi… Yavaş yavaş gecenin karanlığı çöküyor. Ertesi gün Varşova’ya gideceğiz. Buradan ayrılmak zor ama oldukça yorulduk. Birkaç hatıralık eşya aldıktan sonra eve dönüyoruz. Yağmur hızını arttırıyor.

Sabah erkenden yola koyuluyorum. Eşim ve oğlum dinlenmek istiyor. Benim acele etmem gerekiyor zira burada gezmek istediğim bir kaç yer daha var. Özellikle Kazimierz getto bölgesini görmeyi hedefliyorum. Üzeri muşamba ile kaplı bir CityTour arabasına biniyorum. Sabah çok erken geldiğim için zar zor bir tane buluyorum.
Fransızca açıklamaları kulaklık ile dinliyorum. Zaman zaman şoför de anlatıyor. St Adalbert Kilisesinin önünden geçiyoruz.(XI. yüzyılda yapılmış.)
II. Dünya Savaşında Polonya’yı işgal eden Almanlar ülkedeki tüm Yahudilerin kollarına Yahudi olduklarını belirten bir kolluk takarak, etrafını kalın yüksek duvarlarla çevirdikleri gettolarda yaşamaya zorlamışlar. Krakow gettosu oldukça büyük bir alanı kapsıyor. Kazimierz mahallesi bir zamanlar Avrupa’nın en eski ve en tanınmış Yahudi mahallelerinden biriymiş. Gettolarda yaşam son derece kötüymüş. Bir odada yedi kişilik bir aile barınıyormuş. İnsanlar az miktarda yiyecekle yaşamak zorunda bırakılıyorlarmış. Binalar pislik içindeymiş. Her tarafta böcekler varmış. İnsanlara her türlü eziyet yapılıyormuş. Çoğu burada ölüyormuş. Ölmeyenlerde Nazi Kamplarına götürülüyorlarmış. Savaş bittiğinde ancak çok azı sağ kalabilmiş. Polonya’daki en büyük getto Varşova’daymış.

JuliuszSlowacki Ulusal Tiyatro binasından geçiyoruz. Bahçesi muhteşem. İçine giremedim ama onun da farklı olmadığını düşünüyorum. Barok sitilde yapılmış. Adını Polonyalı şair JuliuszSlowacki’den almış. Yavaş yavaş dolaşıyoruz. Apartmanlar ilgimi çekiyor. Çok değişik mimariler var.

Polonya’nın en uzun nehri Vistül’den geçiyoruz. Nehir Polonya’yı dolaşıp Gdansk’tan Baltık Denizi’ne dökülüyor. II. Dünya Savaşı sırasında gettoda bulunan tek eczanenin önüne geldiğimizde anlatılanlara göre, sahibi eczacı Tadeusz Pankievvicz burada yaşayan ve Yahudi olmayan tek kişiymiş.
Polonyalı Tadeusz Yahudilere yapılan zulmü gördüğü için onlara yardım ediyormuş. Kurtardığı pek çok Yahudi olmuş. Edindiği bilgileri “Krakow Gettosunun Eczanesi” adlı bir kitapta toplamış. Podgórze Mahallesindeki eczane şimdi müze olarak hizmet veriyor.
Gettodaki Kahramanlar Meydanında katledilen, çeşitli işkencelere maruz kalan Yahudilerin anısına yapılmış demir döküm 37 adet sandalye yerleştirilmiş. Mimar PiotrLewicki tasarımı. Burası gettodan Nazi kamplarına götürülenlerin toplandığı yermiş. Ayrıca trenin son istasyonu olduğu için çeşitli yerlerden toplanıp buraya getirilen esirlerin de iniş yeriymiş. İnsanlar sürekli yer değiştirmek zorunda bırakıldıkları için eşyalarını sırtlarında ellerinde taşırlarmış. Mimar bu durumu simgelemek adına sabit sandalyeler yapmış. Pencerelerde kurtarılan Yahudilerin fotoğrafları var.
Oskar Schindler’in Emaye Fabrikasının önündeyiz.
Ünlü yönetmen Steven Spielberg’in “Schindler’in Listesi” filmi burada yaşananları konu almış. Schindler burada fabrikası ( 1939-1943 )olan Alman bir sanayiciymiş. II.Dünya Savaşında pek çok Yahudi’yi fabrikasında çalışır göstererek onların hayatını kurtarmış. Fabrika şimdi müze olmuş. Schindler Almanlarla anlaşma yapıp her seferinde bir Yahudi’yi kurtarmak için onlara mal vermiş. Fabrika şimdi “Kraków Çağdaş Sanat Müzesi ve Kraków Tarih Müzesi.

Gettonun aşılamaz duvarlarından çok az bir kısım bırakılmış. Anlatılanlara göre bu duvarların üst kısmının mezar taşlarına benzer yapılması insanlara psikolojik baskı uygulayıp ölüme hazır hale gelmeleri içinmiş.
XIII. yüzyılda kireç taşından yapılmış, Florian Kapısı ( BramaFlorianska ) şehrin girişinde. 35m yüksekliğindeki kapı Kraliyet Yolunun başlangıcı. Duvarlarda ressamların yaptıkları tablolar asılı. Aralarından bazıları çok güzel. Kapının altında milli giysileri içinde çeşitli enstrümanlar çalan Polonyalılar çok hoşuma gitti.
Duvarların önünde orijinalini BertelThorvaldsen’in (1770-1844) yaptığı ve Ulusal Müzede bulunan Merkür heykelinin bir kopyasını görüyorum.

Dolaşa dolaşa tekrar eski şehre (RynekGlowny)geliyoruz. Krakow TownHall Kulesi girişindeki iki aslan heykelinden bir tanesi. Kapının karşısında Krakow Kalesi(Krakow Barbican)şehrin surlarından kalan yapılar.
St. Barbara kilisesinin önünde, Ortaçağda bir “Öğrenci Heykeli”. Gezmeye doyamıyorum ama otobüsümüz kalkacak. Polonyalılar simit benzeri bir şey satıyorlar. Lezzetli. ( Obwarzanki)

Koşturuyoruz. PolskiBus. Polonya’nın en iyi otobüs şirketi olduğu söyleniyor ama yer numarası verilmediği için nerede yer bulursanız oraya oturuyorsunuz. Bu pek de iyi olmuyor.
Yağmurun yağmasıyla güzel manzaralar yakalıyorum. Beş saatlik bir yolculuktan sonra Varşova Star Otele (Atos) geliyoruz. Otel şehrin dışında. İş oteli. Gece olduğu için yemeği otelde yedik ama iyi olduğunu söyleyemem. Hatta kötüydü.

Sabah erkenden uçuşumuz var. Taksi sabah 25 dakikada bizi Chopin Havaalanına götürdü. Havaalanında korktuğumuz gibi olmadı. Girişte X-Ray olmadığı için kılıç ile rahatça içeri girdik. Hemen kılıcı naylon ile kaplattık. Check-in işlemleri için kuyruğa girdik. Tam kılıcı vermiştik ki oğlum “Bu kırılabilir ”deyince kılıcı geri verdiler. Bizi başka bir yere gönderdiler. Orada bir polis kılıcı inceledi tamam deyip bagaja kırılacak eşya olarak verdi. Rahat bir nefes aldık. Bu arada Havalimanında çok sayıda tam donanımlı polisler gördük zira bir iki gün önce Lizbon Havaalanında bir bavulda silah görmüşler. Sahibine “Aç bakalım ”dedikleri an adam silahı alıp etrafa kurşun yağdırmış. Uçağa girerken oğlumun aldığı küçük kılıç kolyeyi polisler epeyce incelediler, ölçüp biçtiler. Büyük kılıçtan korkarken az kalsın küçüğü başımıza iş açacaktı. Neyse o da geçti. Ama bu sefer de ben Krakow’dan aldığım çok güzel şemsiyeyi Havaalanında unuttum. Pek üzüldüm.
Polonya ve Polonyalılar bizi çok güzel ağırladılar. Tüm gezginlerin bu Ülkeyi görmesini isterim. Muhteşem…

Polonya’da araçların kalkış saati tam vaktinde. Ne geç ne erken. Buna çok dikkat ediliyor. Yollarda manzaraları seyrede seyrede ilerliyoruz. İnsan o zamanları düşünmeden edemiyor. Bu yollarda hangi çileler çekildi kim bilir.
Hava yağışlı. Yağmur ara sıra dursa da devam ediyor. Tipik evler var. Minibüste yüksek sesle bağıra çağıra konuşan gülen turistler beni rahatsız etti. Polonyalılar Efendi insanlar. Belli ki bu davranışları onaylamıyorlar. Minibüsten inince yürüyerek kampa giriyorsunuz.
Auschwitz-Birkenau çalışma ve toplama kampı olarak kullanılmış. Girişte gruplar ve bireysel gelen turistler ayrılıyorlar. Her gruba bir rehber eşlik ediyor.

Rehberimiz bizi kampın girişinde topladı. Kulaklıklarımızı taktık. Eşim burayı görmek istemediği için oğlum ve ben girdik. Rehber hangi ülkelerden geldiğimizi sordu. Sonra da özellikle gençlere böyle bir yere geldikleri için teşekkür etti. Çocuklarıyla gelen ve çocuklarının konuşup ağlayarak gürültü yaptıkları aileleri uyardı. Buranın alçak sesle konuşulması ve saygı duyulması gereken bir yer olduğunu belirtti. Kamp hakkında kısa bir bilgi aldıktan sonra giriş kapısına doğru ilerledik. II.Dünya Savaşı Nazi Almanya’sı tarafından kurulmuş kamp iki bölümden oluşuyor. Ama biz Auschwitz’i gördükten sonra Birkenau’ya gitmek istemedik.

Yüreğimiz dayanmadı. Kampın girişinde Almanca “ArbeitMachtFrei”“Çalışma Özgür Kılar” yazıyor. Tabii insanlar buraya getirildikten sonra bahsedilen özgürlüğün ne demek olduğunu anlamışlardır. Kamp UNESCO Dünya Mirasları Listesinde yer alıyor. Herhâlde insanlık dışı bu yerlerin ibret olması istenmiş.
Kampın etrafı elektrikli tellerle çevrilmiş ve 5km’lik bir alana kurulmuş. Aslında kampın kurulduğu kasabanın adı Oświęcim. Hitler burayı işgal ettikten sonra adını “Auschwitz” olarak değiştirmiş. Hitler’in emriyle başta Yahudiler olmak üzere çingeneler, özürlüler, eşcinseller Avrupa’nın çeşitli yerlerinden iş ve çalışma vaadiyle toplanarak buraya getirilen etnik topluluklar. Aç susuz bırakılarak çalıştırıldıktan sonra gaz odalarında öldürülmüşler. Hitler’in saf Alman ırkı yaratmak idealine kurban gitmişler.

Kampta bir klasik müzik orkestrası devamlı çalarmış. Esirler acı çekerken komutanlar da bunu dinleyip içkilerini yudumlarlarmış.
Yürürken bir zamanlar acı içinde kıvranan zavallı insanların ayak seslerini duyar gibi oluyoruz. İnsanları sizi Kanada’ya iş için göndereceğiz deyip çoluk çocuk yaşlı genç trenlere bindirerek bu ve buna benzer kamplara getirmişler. Sonra da hepsini ayrı koğuşlara koymuşlar.
Esirlerin giysilerinin sergilendiği bölümde, çocuk giysileri de var. İçimiz parçalandı. Herkesin gözü yaşlı. Esirler kampa getirildiklerinde her biri için bir evrak düzenlenmiş. Kilo, boy, saç rengine kadar her bilgi yazılmış. Genellikle insanlar bu zulme dört ay dayanabiliyorlarmış. Doğum ve ölüm tarihlerine baktığınızda bunu görebiliyorsunuz.

Kampa 75 kilo giren birisi 25 kiloya kadar düştükten sonra gaz odalarına oradan da fırınlara gönderiliyormuş.
“Anne ve Çocuğu” adlı heykel gerçeği yansıtıyor. İnsanların kurşuna dizildiği bölümde Alman yetkililer onları pencereden seyreder içkilerini yudumlarlarmış. Şimdi burada çiçekler var.
Kampa getirmek için insanların toplandığı yerleri gösteren bir harita duvarda asılı. Komşumuz Yunanistan’dan bile esirler getirilmiş. Çalışmaya diye gelip öldürülmüşler. Soykırım. Hitler’in görüşüne göre değer taşımayan herkes…
Rehberimiz tam da nerelerden getirildiklerini anlatırken arkamda büyük bir gürültü koptu. Genç bir kız aniden bayılıp yere düştü. Aramızda bir doktor varmış o ilgilendi. Ambulans çağrıldı. Ambulans hastane gibi. Hemen müdahale ettiler. Ben de kolonyalı mendil verdim. İlk müdahalede kullandılar. Böyle ayrıntıların üzerinde çok dururum. Mendili ne için almıştım kime kısmet oldu. Belli ki kızcağız anlatılanlara dayanamadı.

Gaz odaları için Frankfurt’tan gelen taşların kutuları. Ne için gönderdiklerini acaba biliyorlar mıydı? Gaz odaları çok kısa sürede 500’den fazla insanı öldürülebiliyormuş.
Kampa gelenlerin gözlüklerini her türlü eşyalarını ayırıp biriktirmişler. Kim bilir belki de yıllar sonra tüm dünyadan gelen kişilere yapılanları daha iyi anlatabilmek için. Engellilerin eşyaları. Bu zihniyet onların yaşamasını da doğru bulmamış. İnsanların kap kaçakları da büyük camların arkasında sergileniyor. Buraya getirilenler bavullarının üzerine ad ve adreslerini yazmışlar. Bir gün gelirde kayıplarını arayanlar bulabilsin diye.

Gelir gelmez insanların saçlarını kazıyıp onlardan kumaş dokuyup diğer esirleri bunların üzerlerinde yatırıyorlarmış.
Bir yandan yağmur yağıyor ama hiç kimse aldırmıyor. Üzüntü her yeri kaplamış. Nasıl bir yer burası? Kampın komutanı Ruslar geldiğinde esir olmamak için kendine darağacı yaptırmış.
Gaz odalarına doğru gidiyoruz. İnsan düşündükçe fena oluyor. Buradan çıkan kokuyu düşünemiyorum. Zira orada cesetlerin yakıldığı fırınlar da bulunuyor. Zaten söylenilene göre uzun yıllar ormana bu koku sinmiş. Artık burada sadece taze çiçekler var. Öldürülen masum insanların anısına. Kampta yatakhaneler banyolar bir felaket. Ayrıca insanların kapatıldıkları hücreler yedikleri yemekler facia. Hüzün dolu. Masum insanların hiçbir şeyden haberi olmayanların adımlarını ölüme gidişlerini hissettim. İnanılır gibi değil. Bir otobüs ile Birkenau’ya götüreceklerdi ama biz istemedik. Tekrar minibüs ile Krakow’a döndük.

Yollar fena değil ama sürekli çalışma yapılıyor. Otobüs trenden daha rahat. Yolda tarlalarında yetiştirdikleri ürünleri satan Polonyalılar görüyoruz.
Krakow’a varınca bir taksiye atlayıp kalacağımız yere gidiyoruz. Eski şehir meydanına yakın bir adreste iniyoruz. FlamingoApartementsPodwale.
(3kişi için 3 gün 507 zt)Çok eski bir binanın en son katı. Anahtarı almak için eski şehre gidiyoruz. Tekrar geri dönüp başlıyoruz tahta merdivenleri tırmanmaya. Burayı tutarken bu kadar yüksekte olduğu belirtilse herhalde asla tutmazdım. Yukarıda ortak bir mutfak var. Odalar yenilenmiş. Her yere başka bir şifre ile giriliyor. Bilmece gibi. Bavulları bırakıp meşhur eski şehrin meydanına yürüyoruz. StareMiasto. Akşam yemeği yiyeceğiz.

Büyülü bir sokak. Her taraftan gelen klasik müzik nameleri eşliğinde ilerliyoruz. 1257 yılında yapılmış.
(RynekGlowny)Evet işte meydan. Harika. O kadar büyük ki ve o kadar güzel ki… Atların çektiği eski arabalar ortama ayrı bir hava katıyor. Her yeri inceliyorum. En ufacık bir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum. Krakow eskiden bir ticaret merkeziymiş. Bu meydanda çeşitli ürünler satılırmış. Alt kısmı sütunların üzerinde yükselen gotik yapının lehçe adı Sukiennice. ClothHall. Şimdi bu yapıda alt katta Polonya’ya ait ürünler satılıyor. Üst katı sanat galerisi.

Meydanda cellat kılığında bir kız önündeki kütüğe yatırdığı turistlerin başını vuruyormuş gibi yapıyor. Çok dikkatimi çeken heykelin yanında poz veriyorum. Bu yatan bir baş. Heykelin adı: Eros Bandata. Sanatçı İgorMitoraj tarafından 1999 yılında yapılmış. Eserbronzdan. İçi boş.

Meydan kafeler, restoranlarla dolu. Birini gözümüze kestirip oturuyoruz. Bir İtalyan restoranı.
Restoran Marcello. Polonya’nın ünlü biralarından içiyoruz. Burası o kadar hareketli ki nereye bakacağımızı şaşırıyoruz. Boş bir masa bulmak zor oldu. Geceleri daha hareketli bir meydan. Diğer şehirlerde göremediğimiz kadar turist var. Ortaçağda modern yaşam…

Bir hayli yorgunuz. Flamingo ’ya dönüyoruz. Sabah erkenden kalkıp kahvaltımızı yaptık. Ünlü tuz madenine gideceğiz. Tuz Madeni ve Toplama Kamplarına giden turlar bulunuyor. Maden pek uzak olmadığı için biz taksi ile gitmeyi tercih ediyoruz. Ama ilk önce yapmamız gereken bir şey var. Oğluma aldığımız kılıcı kargo ile Türkiye’ye göndermeyi düşündüğümüz için bir kargo şirketine gidiyoruz. Taksi şoförü bize yardımcı oluyor ve bekliyor. Kargodakiler önce çok yüksek bir fiyat söylediler. Daha sonra böyle bir kılıcı alamayacaklarını ancak askeriyeden “Bu bir silah değildir ” yazısı getirirsek alacaklarını belirtince kılıcı alıp çıktık. Bu sorunu ertesi gün çözmeye karar verdik. Taksi bizi madene getirdi.

“Wieliczka Tuz Madeni” Unesco Dünya Mirasları arasında. Dünyanın en eski tuz madenlerinden biri. 700 yıldan fazla bir geçmişe sahip. Maden tarih öncesi çağlardan beri kullanılıyormuş.1996’da kapatılmış. Tavan yüksekliği 327 metre. 135 metre derine iniliyor. İçindeki tüneller 300 km kadar derine gidiyormuş. Ama madeni gezenler sadece 3.5 km kadar ilerleyebiliyorlar. Artık burası müze olmuş.

Girişte madenciler çocuklarla maden hakkında konuşarak tuzun elde edilişi hakkında bilgi veriyorlar. O kadar kalabalık ki bir hayli bekledik.(3 kişi 232 zt) İçeri gruplar halinde alıyorlar. Her grubun bir tur rehberi var. Bireysel gelen turistlerin hepsi ayrı bir grup oluşturuyorlar. Kulaklık alarak rehberimizin arkasından ilerledik. Girişte fotoğraf çekebilmek için ayrı ücret ödüyorsunuz. Turların seçilen dile göre belirli saatleri var.
Rehberimiz de Türkiye seyahati yapmış. Hatta İzmir yakınında Seferihisar’a gelerek tatilini geçirmiş. Polonyalılar Türkleri tanıyorlar. Madendeki galerilerde tuzdan yapılmış heykeller lambalar, kabartmalar göze çarpıyor ve bunların yerleştiği 20 oda geziliyor. Bu alanlar birbirine uzun koridorlar ile bağlı.800 basamak ineceğiz. Merakla ilerliyoruz. İlk kez böyle bir madene girdim. Keşke madenlerin hepsi böyle güvenli düzgün olabilse. Madeni gezme süresi üç saat. İçerisi oldukça serin.

Rehberimiz tuzdan heykellerle canlandırılan bu sahnenin hikâyesini anlattı. O dönemlerde kralın kızı prenses gezdiği yerlerden birinden tuz almış. Bizim oralarda niye bu güzel şeyden yok diye üzülmüş. Yolu Wieliczka‘dan geçmiş. Gaipten gelen bir ses burada tuz yatakları olduğunu söylemiş.
Kazılar yapılmış ve maden bulunmuş. Zaman geçmiş prensesin evlilik çağı gelmiş. Yüzüğünü çıkarıp madene atmış.Bu yüzüğü bulan kişi ile evleneceğini söylemiş.Yüzüğü bir prens bulmuş.Önünde durduğumuz bu canlandırma o anı gösteriyormuş. Düğün gerçekleşmiş.Bakın tuz nelere vesile olmuş.Tüm heykeller tuzdan yapılmış.Yolumuz uzun 300 metreden fazla aşağıya ineceğiz.

NicolausCopernicus (Kopernik)Heykeli. Dünya ve diğer gezegenlerin güneşin etrafında döndüğünü açıklayan Polonyalı astronom. Polonyalı bir heykel tıraş Kopernik’in 500. doğum yılı anısına tuzdan bu heykeli yapmış. Tuzun nasıl elde edildiğini gösteren sahneler bu işin oldukça zahmetli olduğunu gösteriyor.

Tuz elde edilirken atların gücünden yararlanılırmış. Kral III. Kazimierz‘in tuzdan heykeli. Kralın Polonya tarihinde oldukça önemli bir yeri varmış. Barışsever biriymiş. Halkı ondan çok memnunmuş.
Gelelim cücelere. İnanca göre onlar her zaman işin bitirilmesi için çalışırlarmış. Madende kadınlar çalışmazmış. Madenin daha o zamanlarda kullanılan basamakları halen duruyor.

Tuz işlenmeden önce koyu renkte oluyormuş. Aşağıya doğru indikçe heyecan artıyor. Burada bir kilise inşa edilmiş Her şey tuzdan. Düğün seremonisi de yapılıyormuş. Ayrıca konserler veriliyormuş. Yerin bu kadar altında tuz madenlerinin içinde bir tören. Herhalde unutulması imkânsız olur. Eşim inerken iyi hoş ta çıkış nasıl oluyor deyince asansör müjdesi verdiler. Avizeler muhteşem. Burası kesinlikle görülmeli bu hava solunmalı.
StKinga Şapeli.(Yeraltı Kilisesi) 1896’da açılmış. O zamandan beri de törenler için kullanılıyormuş. Duvarları tuzun oyularak yapılmasından oluşmuş kabartmalarla dolu.

Papa II.JohnPaul’ ün heykeli. Kendisinin burayı ziyareti anısına yapılmış. Kilisenin tabanı taş gibi gözüküyor ama aslında tuzdan. Rehber kaymamamız için bizi uyarıyor.
Yeraltı gölü. Bu göl o kadar tuzluymuş ki içine düşen birisi anında ölebilirmiş. Bu nedenle buraya “Ölüm Gölü” de deniliyormuş. Merdivenler çok düzgün. Ama yine de dikkatli olmak gerekiyor.
Bu arada Chopin müziği eşliğine tuzun bulunma öyküsü ışık gösterileriyle anlatılıyor. JozefPilsudski‘nin heykeli (1867- 1935)I.Dünya Savaşı sonrası kurulan II. Polonya Cumhuriyeti’nin ilk Cumhurbaşkanı. Tekrar bir bölüme geliyoruz. Burada da bir multivizyon gösterisi yapılıyor.

Bir bölümde tuz ile ilgili ürünler satılıyor. Kremden tutun her türlü kozmetik ve süs eşyaları. Asansör çok az kişi alıyor ve çıkarken de biraz ürküyorsunuz. Bizim otobüsler misali dip dibe çıkıyoruz.
İnsan ister istemez ya bir şey olursa burada kalıveririz diye düşünüyor. Asansörden inince iki restoran bulunuyor. Lüks olanı kapalı olduğu için biz diğerinde yiyoruz. Yeraltında pek hoş oluyor. Değişik bir atmosfer.
Çok ilginç bir üç saat geçirdik. Şimdi dönme vakti. Hava kararmaya başladı. Gün batıyor. Eski şehir daha güzel.

Gelelim kılıca. Önce Turizm bürosuna giderek durumu anlattık. Onlar da bize polise sorarsanız iyi olur deyince oraya gittik. Polis bizi anlamıyor. Yabancı dil bilmediğini söyleyince ne yapacağımızı düşünmeye başladık. Oradaki bir bey “Ben İngilizce biliyorum. Size yardım edebilirim ” deyince derdimizi ona anlattık. O da Polonya’dan birçok kişi kılıç alıyor ama hep böyle sorun oluyor deyip bizi bir acentesi olan arkadaşına yönlendirdi. Ertesi gün gideceğiz. Henüz sorun çözülmedi. Tanınmış bir şair olan Adam Mickiewicz’in heykeline rastlıyoruz.
Şimdiye kadar günlük güneşlik havada gezdik ama artık yağmur başladı. Gökkuşağı da çıkınca manzara harika oldu. Meydandaki kafelerden birine oturup etrafı seyrettik. Bir yandan da eve nasıl döneceğimizi düşündük.
Şemsiye olmayınca sırılsıklam olduk. Olsun değer dedim. Böyle güzel bir yerde yağmur suyunun lafı olmaz. Yarın erkenden Auschwitz’e gideceğiz.

Gece Gdansk’a dönüyoruz. Polonya’nın her büyük şehrinde 24 saat açık olan market bulmak mümkün. Yarın sabah erkenden yola çıkacağımız için trende yemek üzere bir şeyler alıyoruz. Ve evimize dönüyoruz. Bindiğimiz taksiciye sabah erken bizi almasını söyledik ama kalktığımızda ortalarda yoktu.
Gdansk’tan tren 05.30’da kalkıyor.( 3 kişi 312 zt)Ne yazık ki sonraki bir saate bilet bulamadık. Treni kaçırma endişesiyle sağa sola koşuştururken bir taksi görünce içimize su serpildi. Bu sefer tren biraz daha düzgün. Belki de birinci mevki olduğu içindir. 12.10’da Wroclaw’da olacağız. İki şehir arasındaki mesafe bir hayli fazla. Poznan’dan geçiyoruz. Tren yeşillikler içinde ilerliyor. Rayların arasından gelincikler çıkmış. Pek güzel manzaralar. Yolculuk uzun ama zevkli geçiyor.

Wroclaw tren istasyonu çok güzel. İner inmez kitaplardan yapılmış bir tak dikkatimizi çekti. Ertesi gün Krakow’a gideceğimiz için yine bilet baktık. Tabii ki tren bileti yok biz de otobüs bileti aldık. Hemen tren garının yanında otobüs terminali var.
Kalacağımız yere telefon ettik. 24W ApartmentsRynek. Resepsion PlacSolny Stare Miasto’da. Telefonda konuştuğumuz bayan saat 14.00’de gelmemizi söyleyince biz de zamanımızı değerlendirerek eski şehrin meydanında yemek yedik. “Akropol PiotrLotka” (3 kişi 148 zt ödüyoruz)Yunan melodileri çalıyor.
Kalacağımız yer de burada olduğu için beklemek için iyi bir fikir oldu. Elimizde bavullar ile biraz tuhaf oldu ama sonuçta yemek enfesti. Resepsiyon eski bir binanın içinde.
Avlu güzel. Fakat o kadar çok bekledik ki bir hayli yorgun düştük. Anahtarı alıp apartmana gittik.
Binada restorasyon var. Daire büyük ama bakımsız. Mutfak ve banyo yenilenmiş. Yataklar da pek güzel değil. Daireler her zaman internetteki fotoğraflarla uyuşmuyor. Mutfak duvarında her dilden Türkçe hariç “Afiyet olsun!” yazıyor.
Bavullarımızı bıraktıktan sonra meydana (RYNEK) gidiyoruz. Wroclaw 2016 yılında Avrupa’nın Kültür Merkezi olarak kabul edilmiş. Krakow kadar popüler olmasa da çok güzel bir şehir. Cüce heykelleri ile ünlü. Biz de bu küçük heykelciklerin bulunduğu yerlerin bir haritasını aldık. Bir rivayete göre hepsini bulabilirseniz istekleriniz gerçekleşecek demekmiş. Bir turist için çok zor bir rota. Cüce heykelciklerinin sayısı şu an 212. Bronzdan yapılmış bu heykelcikler 1981 yılında “Turuncu-Alternatif” adlı “Sosyalist-Sürrealist” sanat akımının simgesi olarak yapılmaya başlamış. En çok ta bir bankamatikten para çeken cüce heykeli dikkatimi çekti. Hareket güncelliğini korumakta. Her heykelciğin önünde sanatçısının ismi yazıyor. Ve her heykelciğin önünde de fotoğraf çekebilmek için yerlerde sürünen birini görmek mümkün…

Başkaldırının da bir zarifliği var. Wroclaw için Polonya’nın Venedik’i diyorlarmış. Zira buradan geçen Odra Nehri üzerinde 127 adet köprü bulunuyor. Köprüler Paris’i de anımsatıyor. Bir de bizim Eskişehir’i… Bu köprülerden Tumski’nin koruma demirlerinde yüzlerce kilit asılı. Yanda da kilit satan biri. Gene bir rivayete göre kilidi köprü demirlerine geçirip kilitledikten sonra anahtarı suya atarsanız ömür boyu mutluluğu garantilemiş oluyorsunuz. Köprünün lambasına asılmış cüceyi fark edip seviniyoruz.
Wroclaw eski şehir meydanında da gelinler, çiçekler eksik değil. Özellikle ayçiçeği (Günebakan) mutluluğun bereketin simgesi. Damatlar geline bu çiçeği hediye ediyorlar.

“City Tour” arabalarına binip şehri dolaşıyoruz. Vakit az olduğu için her yeri görebilme çabası içerisindeyiz. Sürücü genç bir delikanlı .İstediğimiz yerde durup bilgi veriyor.
1945’te Alman toplarıyla yerle bir olan şehrin savaş görüntülerini gösteren fotoğraflar her yerde asılı. Bu hale nasıl gelmiş, inanılır gibi değil. Şu savaş denilen şey ne ilkel ne anlamsız…

Önce Wroclaw’ın gotik tarzda yapılmış eski Belediye Binasını görüyoruz. (WroclawTownHall)Yapı 250 yıl boyunca zaman zaman yenilenmiş,ilaveler yapılmış. Başka bir deyişle bu binada Wroclaw’ın tarihini izleyebiliyorsunuz. Wroclaw’da Mustafa Kemal Atatürk Lisesi varmış. Ama biz bulamadık. Ne gurur verici.
Piskoposluk Müzesi. Wroclaw Ulusal Müzesi.(1947) Binanın tüm cephesi yeşilliklerle sarılmış. Önünde iki büyük heykel var. Biri Michelangelo’nun diğeri ise Dürer ’in heykelleri.
Gelinler köpükten balon yapıp poz veriyorlar. Sağda Wroclaw’ın işlemelerle süslenmiş güzel evlerinden biri.
Bir sanat galerisinin bahçesi. Bronzdan, katledilen hayvanlar adına yapılmış heykelcikler.

Wroclaw Üniversitesi (Dünyanın tanınmış Üniversitelerinden biri)
Ünlü Polonyalı şair ve oyun yazarı Fredro‘nun heykeli.(Eski Şehir Meydanı)Turumuzu tamamladıktan sonra şehir meydanında bir şeyler içip etrafı seyrettik. Bir tarafta bir palyaço herkesi güldürüyor. Diğer tarafta kemanından çıkan sesleri büyük bir ustalıkla sergileyen bir genç kız .Çoluk çocuk gezinen Polonyalılar, turistler ve tabii ki de gelin ve damatlar. İnsan kendisini başka bir dünyada zannediyor. Gezmeye ve cüce heykelciklerini aramaya devam ediyoruz. Yavaş yavaş akşam oluyor. Nehir bir başka güzel. Wroclaw Üniversite binasının sudaki aksi müthiş.Nehirde tekneler demirlemiş. Bir yaz kasabası gibi. Bir heykelcik daha.

Yürürken devasa sandalye dikkatimizi çekti.Polonyalı ressam ve Tiyatro yönetmeni TadeuszKantor tarafından önerilen ve daha sonra betondan yapılan sekiz ton ağırlığında bir sandalye. Artık eve dönme vakti. Bir hayli yorulduk. Yarın şehri biraz daha gezip Krakow’a gideceğiz. Yarın sabah için bir şeyler almak gerekir. Burada” Zabka” adlı süpermarket zinciri bizim Tansaş gibi her yerde var. Amblemi de bir kurbağa resmi. Birçok şey aldık ve 30 zt ödedik. Yiyecek içecek ucuz. Eski meydana yeni fıskiye. Yakışmış.Sular içimizi ferahlattı. Savaşı unutmamak gerektiğini her yerdeki afişlerle hatırlatıyorlar. Bir sanat eseri daha. Kırık bank.

Sabah kahvaltıdan sonra bavulları daha sonra almak üzere topladık ve bir taksiye atlayarak görmeyi planladığımız Iglica’yageliyoruz. Bu iğneye benzer sivri yapı ilk kez Polonyalı Komünistler tarafından 1948 yılında yapılmış bir anıt. Yapı ilk yapıldığında yüksekliği 106 metreymiş daha sonra yenilenme çalışmalarıyla 96 metreye düşmüş. Hemen arkasında Hala Stulecia adlı tarihi bir yapı var. Yapı UNESCO Dünya Mirası Listesinde. Bina spor etkinlikleri ve konserler için kullanılıyor. Ağaçlarla çevrili binanın önünde Wroclaw’ın meşhur havuzu var.(Wroclaw Çeşmesi) Buradaki fıskiyelerden fışkıran suların Chopin müziği eşliğine ritme ayak uydurmasıyla gösteriler yapılıyor. Büyüleyici. Geceleri bu gösteriye ışık da ekleniliyormuş.
Kompleksin içinde bir de Japon Bahçesi var. Bilet alarak( 4 zt ) içeri giriyorsunuz.(Ogrod JaponskiWroclaw) Çok büyük olmamakla birlikte güzel bitkileri, köprüleri, ağaçları, sularıyla Japonya’dan küçük bir köşe. Huzur dolu bir yer.

Buradan çıktıktan sonra ağaçlıklı bir yolda yürüdük. Restorasyon çalışmaları yapılan bir köprüyü geçtikten sonra nehir kıyısı boyunca ilerledik. Wroclaw’ın değişik yapıları.
Yeşillikler içinde ilginç binalar arasından geçtik. Tam o sırada karşı kıyıya geçen bir teleferik görünce hemen binmek için koşturduk. Manzara muhteşem. Karşı kıyıya geçtikten sonra şimdi sırada Panorama Müzesini görmek var.(Panorama Raclawice)
Silindir şeklinde olan bu müze Polonyalıların Raclawice Savaşı’nı temsil eden ve tek bir parça yuvarlak tuvalden oluşan bir yağlıboya resmi barındırıyor. Polonyalıların Ruslara karşı zaferini anlatıyor.Girişte çeşitli hatıralık eşyaların satıldığı bir bölüm var. Ayrıca savaştaki gurupların maketleri de yer alıyor.Bir afiş dikkatimi çekti. Festival afişi.

Sırayla fazla kalabalık oluşturmadan içeriye girdik. Yuvarlak bir platformda dönerek yürürken emek harikası üç boyutlu resmedilmiş savaşı izledik. Kulaklıklarda dinliyorsunuz. Muhteşem bir çalışma. İlk defa tek bir resimden oluşan bir müze gezdik.
Çıkışta tekrar eski şehre dönüp bavullarımızı alacağız ve bizi Krakow’a götürecek otobüse bineceğiz.Eski şehre doyamıyor fotoğraf makinamı bu güzel şehirden ayrılmadan önce biraz daha çalıştırmak istiyorum.
Favori heykelcikler. Otobüslere geldik ama bir türlü bizim otobüsü bulamadık.Hiç kimse dil bilmiyor.Herkes bizi bir yere gönderiyor. Zar zor işaret kıyamet neyse otobüsü yakaladık.Otobüslerde yer numaraları yok istediğiniz yere oturuyorsunuz. Tabii sona kaldığımız için tek tek oturabildik.14.00’te bindik 19.00’da Krakow’da olacağız.

Gdańsk
Tam adını yazmak istersek lehçede “n”harfinin üzerinde sağa doğru bir aksan var. Gdansk ticaret merkezi ve zengin bir şehir olarak tanınıyor. Baltık Denizi kıyısında tarihi bir liman kenti olan Gdansk, uzun yıllar Almanya’da mı kalsın, yoksa Polonya’da mı diye tartışılan bir yer. Ancak II. Dünya Savaşının sonunda, Polonya’ya bağlanmış. Beş yılı aşkın bir sürede 55 milyondan fazla kişinin yaşamına mal olan 2. Dünya Savaşı(1 Eylül 1939- 2 Eylül 1945), Gdansk limana demirlemiş olan Alman savaş gemisi açılan ateşle başlıyor.

Sabah erkenden Varşova’da kaldığımız yerden yola çıktık. Acil bir taksi bularak Merkez Tren Garına gitmeliyiz. Daha önce de söz ettiğim gibi eğer biletlerimizi internetten almış olsaydık çok daha uygun bir saatte gidebilirdik.( 3 kişi 201zł )Bunu bile zar zor bulduk. Fiyatlar da ucuz değil.

Tren kalkış saati 07.55.(PKP Intercity) varış 14.01.Neyse yetiştik. Tren Tatra Dağlarındaki kasaba Zakopane’den, Polonya’nın en güneyden geliyor. Eski ve koridorlar çok dar. O kadar ki; bir kişi yürüyorsa karşı taraftan geleni beklemek zorunda. Büyük bir gürültü ile yol alıyor.
Karşımıza aksi bir Polonyalı Hanım oturdu. Epeyce huzursuz olduk. Polonya’da genelde turiste güler yüzlü davranılıyor ama arada da olsa bu tür kişiler çıkabiliyor. İngilizce konuşursanız anlıyorlar ama dil bilen de pek yok. Ara istasyonlar öyle bakımlı değil. Ama sürekli bir çalışma göze çarpıyor.

Demirperde Ülkesi olduğu zamanlardan kalma epeyce apartman görülüyor. Kutu kutu daireler. Sosyal konut diye geçiyor. Alabildiğine yeşil bir doğası var bu toprakların. Ağaçlar arasında tipik evler göze çarpıyor. Genelde inşaat halindeler.
Torun’dan geçiyoruz. Burayı da gezmek istedik ama vakit yetmedi. Genç ressama verdiğimiz sözü tutamadık. İki şehir arasındaki mesafe bir hayli fazla.
Karayollarında da sürekli tamirat olduğu için araba kiralamak pek akılcı değil. Ayrıca otomatik araba bulmak bir hayli zor. Ve kesinlikle bunu da önceden internetten yapmak gerekiyor. Yoksa çok pahalı.
Gdansk’a varır varmaz bir taksiye atladık ve şehir merkezinden pek fazla uzak olmayan evimize gittik. “Villa Zosienka” adlı villanın çatı katı. Ağaçların arasında bir orman evi. İşletenlerde 1.katta kalıyorlar. Neyse burada anahtarı başka bir yerden almaya gerek kalmadı. Güler yüzlü insanlar. Anne baba ve genç kızları. Baba birkaç kez İstanbul’a gelmiş ama evinde kalan ilk Türk olduğumuzu söyledi. Ev tahta malzeme kullanılarak yapılmış. En aşağıda sauna var. Pek hoş. Her şeyden önce tertemiz.

Biraz dinlendikten sonra şehre indik. Buradan tramvayla beş dakika. Eski şehri gezmeye gidiyoruz.
Şehrin kapısından girerken heyecanlanıyorum. Her taraf o kadar güzel ki… Girer girmez kılıç ve benzeri oyuncaklar satan satıcılara rastlıyorsunuz. Gdansk Baltık Denizi kıyısında. Plajlar tam bu merkezde değil ama çok da uzak sayılmaz.

Eski şehrin ana kapısı (Wyzynna) 1612-1614 yılları arasında yapılmış. Długa Sokağı’nın başlangıcı. Buraya Kraliyet Yolu da deniliyormuş. Taşıt trafiğine kapalı.

Daha girer girmez birkaç adım sonra Türk Kebapçısı görünce hemen içeri giriyoruz. Tabii Türk misafirperverliği, çaylar ikram ediliyor. Hikâyesini dinledik.(Turkish Kebap Cafe) Yasin Bektaş’ın eşi Polonyalıymış. Antalya’ya tatile geldiğinde tanışmışlar ve evlenip buraya yerleşmiş. Bu arada dikkatimi çeken Polonyalıların çoğunun Türkiye’ye seyahat etmiş olması. Hatta bunu konuştuğumuz bir Polonyalı bize “siz buraya biz oraya taşınıp duruyoruz” dedi. Ana caddede ilerliyoruz. Tam o sırada bir Bayan “Aa ne güzel Türkçe mi duyuyorum?” diyerek yanımıza yaklaştı. Biz ona “merhaba” derken arkasındaki genç “Onlar benim arkadaşlarım ”demez mi! Bir de baktık genç ressamımız Burak. Tesadüfün bu kadarı olmaz dersiniz ama oluyor. Torun Resim Bienali için Polonya’ya gelen ressamları Gdansk’a gezmeye getirmişler. Aynı anda aynı yerde yürümek olur şey değil. Ne hoş…

Gdansk Amberin (Kehribar) çıkarıldığı şehir. Aslında bu taştan yapılmış çeşitli süs eşyaları her yerde satılıyor ama en iyisi ve ucuzu buradaymış. Amber bir çam türünün fosilleşmiş reçinesiymiş. Baltık denizinden çıkarılıyormuş. Bazen taşın içinde çeşitli hayvanlara rastlamak mümkün. Genellikle gümüş kullanarak süs eşyası yapılıyor.
Yavaş yavaş ilerliyoruz. Hedef kıyıya varmak. MotławaNehri.En çok ta tarihi tahta vinçi görmek hedefimiz. Arnavut kaldırımlı caddede neler neler var. Binaların ince işlemeleri, renkleri, kafelerin zarifliği… Hayran olmamak elde değil. Ortaçağdan kalma evler,saraylar…

Neptün Çeşmesi. 1603 yılında, o zamanki belediye başkanı şehirde akılda kalıcı bir anıtın inşa edilmesini istemiş ve Roma mitolojisinde Deniz Tanrısı olan Neptün heykelinin dikilmesine karar verilmiş. Restorasyon çalışması yapılıyor. İşlemelerle dolu DworArtusaOddzial müzesinin önünde. Beyaz bina bir zamanlar tüccarların gelip buluştuğu, sosyal hayatın aktığı bir mekânmış. Şimdi Gdansk Tarih Müzesi.

Oldukça büyük ve mimari yönden görkemli St Mary Bazilikası tuğladan inşa edilmiş ( 1343 -1502 )bir Roma Katolik kilisesi.Dünyadaki en büyük tuğla kilise olduğuna inanılıyor. 25.000 kişilik bir kapasiteye sahip. Polonya’nın ilk ve en eski kilisesi.400 basamaklı dönen dar bir merdivenden yukarı çıkarak tepeden tüm şehir görebiliyorsunuz. Minareye benzer yapılarının da olması ayrıca bana ilginç geldi.

Şimdi güzel bir Polonya yemeği zamanı.Nihayet nehir kıyısına geldik. Polonya’nın en uzun nehri olan Vistül’ün kolu Motlawa Nehri,VistulaLagünü’üne, doğruca Baltık Denizi’nin Gdansk Koyu’na akıyor.

Kıyıda hemen dikkatimi tarihi vinç (Zurow) çekti. 27 metre yüksekliğindeki ahşap vinç 1442 yılında tamamen yanmış, bugün görülen vinç daha sonradan inşa edilmiş. Tahta ve tuğlalardan yapılmış. Çok değişik bir yapı. İki ton kaldırabiliyor. Vinç Ortaçağda nehirden gelen gemilerin yüklerini boşaltmak için kullanılırmış. En büyük özelliği ise insan gücüyle çalışması. Büyük ahşap tekerlekler üzerinde yürüyen insanlar vinci çalıştırıyorlarmış. Vincin iki tarafında kuleler bulunuyor. Şimdi Polonya Denizcilik müzesi olarak hizmet veriyor.

Bu arada kıyıda bir korsan gemisi turist gezdiriyor. Tabii hemen binmek için koşturduk. Çok keyifli.“CzarnaPerla” ve “GaleonLew” adlı korsan gemileri.Hem dolaşıyoruz hem de anlatılanları dinliyoruz. Bu sırada korsan şarkıları söyleyen biri de var. İlerde büyük bir tersane görülüyor. Yakınımızdan geçen bir başka korsan gemisi top atışlarıyla bizi selamlıyor.
Eski çağları yaşatıyorlar. Bu sırada yeni bitmiş bir gemi harekete geçeceğinden ne yazık ki turumuz yarım kaldı. Baltık Denizine çıkamadık. Dönmek zorunda kaldık. Tersane oldukça büyük. Yavaş yavaş akşam oluyor. Eve dönme zamanı. Yarın Sopot’a gideceğiz.

Sopot
Sabah evin birinci katında nefis bir kahvaltı yaptıktan sonra tramvay durağına gittik.(1 kişi 3.60zł)Şehrin merkezine inerek Sopot için tren bileti aldık. “Sopot” İsimli şehir bir de Bulgaristan’da bulunuyor. Gdansk tren istasyonunda bir heykel kümesi dikkatimi çekiyor. Kindertransport Anıtları.(Çocuk kurtarma operasyonu)Bavullu bir grup çocuğun bronz heykelleri. Ana kaidenin üzerinde Almanya şehirlerinin adları yazılı.

Gdansk’ta Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Heykeltıraş Frank Meisler, II. Dünya Savaşı sırasında, ailesini arkada bırakarak birkaç çocukla birlikte Kindertransportoperasyonu ile İngiltere’ye götürülmüş. Bunun travmasını hayatı boyunca taşıyan sanatçı, Londra Liverpool Tren İstasyonu’na, bu zorlu süreci simgeleyen “Kindertransport” anıtını yerleştirmiş. Daha sonra aynı heykelin benzerlerini Amsterdam, Berlin, Hamburg ve Gdansk garları için de yapmış. Bu eserler sanatçının, bütün “survivor”lar (kurtulanlar) gibi dünyaya bir haykırışı olmuş. “Bir daha asla.” diyor.

Sopot Gdansk arası 12 km.Polonya’nın ünlü tatil şehri. Deniz kıyısında. Yamuk mimarisiyle meşhur yapıyı görmek için heyecanlanıyoruz. Yanımıza oturan Polonyalı ile sohbet ettik. Bize bu yöre ve Polonya hakkında bilgiler verdi. İstasyondan çıkınca bir parkın içinde pazarda yöresel ürünler ve çeşitli yiyecekler satılıyor. Bizdeki organik pazarlardan. Yiyecek ve içeceklerini alanlar çimenlerin üzerinde piknik yapıyorlar.

Cadde boyunca ağaçlıklı yolda yürüdük. Sonra da şehrin popüler caddesine geçtik. Güzel evler, binalar. “Sopot Film Festivali” Afişlerini gördük. Ve nihayet yamuk binayı (KrzywyDomek). Ne kadar orijinal. Dünyanın en garip 50 binası içinde birinci sırada. Bina 2004’te Szotynscy& Zaleski firması tarafından peri masalları ve Jan Szancer’in çizimlerinden ilham alınarak yapılmış. Masallarda geçen evlerden esinlenmişler. Bir alışveriş merkezine bağlı olarak hizmet veren ilginç binayı görmek için gelen turistlerin sayısı oldukça fazla.

Yollarda sokak ressamları,manavlar,hediyelik eşya satıcıları kafeler,mağazalar…
Çok zarif bir şehir.Canlı, cıvılcıvıl. Denizin kokusu her yere sinmiş.Burada daha fazla zaman geçirmek isterdik ama otobüse yetişip Malbork’agideceğiz. Ne yazık ki zamanımız yok. Acele etmek gerekiyor.

Malbork
Oğlumla birlikte trene bindik. Eşim arkada kaldı. Tam bir yer bulup oturmuştuk ki eşimin bağırışıyla tekrar geri döndük. Aynı olay Çekya’dada başımıza gelmişti. Eşim trene binerken merdivenden çıktığı an yukarıda iki adam yolunu kesiyor. Biri önüne geçerken diğeri cüzdanını alıyor. Eşim fark edip, adamı tutup “Polis, polis!” diye bağırınca öbürü “Cüzdanınız buraya düşmüş!” deyip uzağa fırlattığı cüzdanı alarak eşime vermiş. Nasılsa korkmuş. Hiç kimse ne müdahale ediyor ne de bir polis var. Başınızın çaresine bakıyorsunuz. Canımız sıkıldı. Neyse geri alabildik. Yoksa başımıza epeyce iş açılacaktı. Trene ya da metroya iniş binişlerde çok dikkat etmek gerekiyor. Yankesiciler bu esnada çalışıyorlar.

Malbork’a otobüsle gideceğiz.
MalborkNogat Nehri kıyısında küçük bir şehir.Ortaçağ şövalyelerinden kalma, tamamı II. Dünya Savaşında yıkılmış, daha sonra aslına uygun olarak restore edilmiş, tuğladan yapılmış binalar, UNESCO Dünya Mirası olarak kabul edilen bir şato barındırıyor. Önce tren istasyonuna gidip dönüş bileti alıyoruz. Gdansk Malbork arası 50 km ama otobüs ile bir saat gidiyorsunuz. Bu arada istasyon binası çok güzel.

Buradan şehir merkezi çok yakın olduğu için yürüyoruz. Ana caddede, antik pazar kurulmuş. Pek güzel.
Malbork Şatosu ve Kalesi Ortaçağ Töton Şövalyelerinin nehir kıyısına inşa ettikleri 1200’lü yıllardan kalma bir yapı.Malbork uzun yıllar Töton Şövalyelerinin yönetiminde kalmış. Kırmızı küçük tuğlalardan yapılmış Dünyanın en büyük kalesi. Burası filmlerde gördüğümüz tam bir Ortaçağ kalesi. Girişte suyun üzerinde açılıp kapanan bir asma köprü var. Biz buralarda su görmedik ama belki de kışın doluyordur. İçeride Ortaçağdan kalma Şövalyeler gibi giyinmiş iki kişi isteyenlerle fotoğraf çektiriyor. Kalenin içini gezebilmek için ayrı ücret ödüyorsunuz. Bu arada çok şanslıyız. Hava günlük güneşlik. Bir Ortaçağ havası yaşamak istiyorsanız mutlaka burayı gezmelisiniz. II. Dünya Savaşında Alman toplarıyla yerle bir olan kale daha sonra Unesco Dünya Mirasları Listesine girince restore edilmiş.
Ortaçağı simgeleyen birçok eşya satılıyor. Oğlum da çok istediği kılıcına burada kavuştu. Ama bu kılıcı gümrükten geçirme macerası bizi bir hayli meşgul etti. Daha sonra anlatacağım.
Hem içeride hem dışarıda yeri olan bir restorana oturuyoruz. Aslında içerinin atmosferi çok hoş ama hava çok güzel. İçerisi daha serin.

Ortaçağdan esinlenerek getirilen et tabağı(Şövalye Tabağı) enfes. Yemekler oldukça ucuz. Polonya seramikleri ile de ünlü.
Dolaşırken tren şekline bir gezi arabası görüp hemen bilet alıyoruz. Treni beklerken şatonun yağlıboya resimlerini satan dükkândan bir Malbork tablosunu alıyoruz. Satıcı bayan bu tabloları eşinin yaptığını söyleyip arkasına adını yazıyor ve ilk defa bir Türk’e tablo sattığını söylüyor. O sırada tezgâhın üzerinde uyuyan bir kedi dikkatimi çekince bayan kedinin çok yaşlı olduğunu ve hep böyle uyukladığını söylüyor. Ne hoş. Trene biniyoruz. Çok fazla sarstığı için biraz pişman oluyoruz ama tüm kalenin etrafını dolaştıktan sonra bizi şehir merkezine kadar götürüyor.Tren aynı zamanda ormanın içinde çocuklar için düzenlenmiş bir parka gidiyor.

Malbork çok güzel bir şehir. Temiz sakin ve ucuz. Gezginlere burada bir gün geçirmelerini öneririm. Akşam oluyor tren ile Gdansk’a dönüyoruz. Aslında gezi planı yaparken bir gün Gdansk için, bir gün Sopot için ve bir gün de Malbork için zaman ayırmalı. Zira bize vakit yetmedi. Artık rotamız Wroclaw’a doğru…

Biraz aktarma yorgunluğu oluyor ama ödenen miktar buna değer .Uçakta pek fazla Türk yoktu. Genelde bu ülkeye gelen Türkler, Türk Üniversitelerinden Erasmus değişim programı ile bir yıllığına burada okumaya gelen öğrenciler. Ülke, Üniversiteleri ile tanınıyor. Ne güzel. Kültür buradan belli oluyor.

Öyle bizim gibi ailecek bu ülkeyi gezmeye gelenleri pek rastlamadık. Uçaktan indiğimizde bir genç bize Türkçe bir şeyler sorunca hemen ilgilendik. Burak, Aydın’da resim öğretmeniymiş. Torun’da düzenlenen Uluslararası Resim Sempozyumuna katılmak için gelmiş. Böyle gençlerle insan gurur duyuyor. Her zaman yeni bir arayış yeni bilgiler peşinde olan gençler.
2 Temmuz akşamı yerel saat ile 20.00’de Varşova Chopin Havalimanına indik. Ünlü piyanist, besteci Frédéric Chopin Polonya doğumlu olduğu için Havaalanından gezimiz süresince adının verildiği başka birçok yerle daha karşılaştık. Polonya’yı gezerken her yerde onun ezgilerini duymak mümkün. İner inmez dolar bozduruyoruz. Alınan komisyona dikkat etmek gerekiyor. Polonya, Avrupa Birliğinde olduğu halde pek Euro kullanmıyor. Kendi paralarını kullanıyorlar. Zloti. Bir Lira yaklaşık bir buçuk Zloty (zł ) ediyor. Para bozdurduğumuz her yerde farklı miktarda Zlot verdiler. 100 € – 410zł karşılığı. Bu konuda Polonya çok değişken bir yer. Dikkat etmek gerekiyor. Döviz bürolarının adı Kantor.

Genç ressam Burak ile bir taksiye atlayıp Varşova merkez tren istasyonuna geliyoruz. Onu Torun’a uğurlayıp biz kalacağımız eve doğru gidiyoruz. Hava oldukça sıcak. Seyahatimizde kalacak yerlerin rezervasyonunu “booking.com” adlı siteden yaptık. Polonya’da otelden çok daire kiralamak daha ekonomik. Genelde bir oda bir salon banyo ve mutfak oluyor. Rahat rahat kalınıyor. Varşova’da eski şehir merkezinde OldTownApartments (RynekStraregoMiasta) adresini aramaya başladık. (Feniks-Apartmentsapart.com)
Bu daireleri ayırtırken şunu unutmamak gerekiyor. Genelde rezervasyonun yapıldığı yer ile konaklamanız farklı yerlerde. Önce rezervasyon yapılan yere gidiyorsunuz oradan size şifreli anahtar veriyorlar sonra dairenize gidip verilen kotlarla kapıyı açıyorsunuz. İki Polonyalı bayan bize çok yardımcı oldu. Hatta gidecekleri yerden vazgeçip bizimle gelerek ilgili kişiyi buluncaya kadar beklediler. Rastladığımız pek çok kişi İngilizce konuşuyor. Almanca bilmiş olsalar bile konuşmuyorlar.
Tabii bavullarla tekrar taksiye binip eski şehre gitmek biraz yorucu oldu. Ama buna değdi.
Eski şehir Pazarı Meydanına bakan restore edilmiş tarihi bir apartmanın ikinci katında kalıyoruz. Büyük tahta bir kapıdan girdikten sonra geniş bir alandan kalın ferforjelerle süslü tahta merdivenleri çıkarken kendimi eski filmlerin içinden fırlıyormuş gibi hissettim. Yine tahta kapısı olan daireye girdiğimizde ise tamamen yenilenmiş daire pek güzel.

Pencereden cıvıl cıvıl meydan. Eski, ama çok eski zamanlardayız. Polonya yöresel yemeklerinden tatmak üzere meydana indik. Meydanın ortasında, tarihin içinde restoranlar.(Latem Bar &Restaurant.) Yemekten sonra eve dönmek de pek kolay oldu. Geceleri hava serinliyor.
Milli giysiler giymiş Polonyalı çığırtkanlar sizi restoranlara davet ediyorlar.
Yemekler ve servis muhteşem. Fiyatlar ülkemizdeki gibi. İyi bir yemek yerseniz kişi başı 70-80zł ‘den aşağı ödemiyorsunuz.

Ertesi sabah penceremizden meydanın görünüşü muhteşem. Eski Şehir Unesco Dünya Mirası Listesinde. İkinci Dünya Savaşında yerle bir olan meydan harika bir şekilde restore edilmiş. Evler XIII. yüzyıldan kalma. Yıkılan parçaların bazılarını binaların dış cephelerine yerleştirmişler. Bunun için bazı binalarda çift kapı girişleri bulunuyor ayrıca duvarlardaki kurşun izleri geçmişten ders alınması için bırakılmış. İnsan bu meydanda saatlerce kalabilir.
Tam ortada bronzdan yapılmış bir Denizkızı heykeli göze çarpıyor. Varşova’nın simgesi ve efsaneye göre koruyucusu. Elinde kılıç ve kalkan tutan savaşçı Denizkızı(SyrenkaWarszawska) hakkında birçok efsane ve mit bulunuyor. Bunlardan bir tanesi: Deniz Kızı eski zamanlarda Vistula Nehri kıyısına gelmiş ve orada kalmaya karar vermeden önce Eski Kent’i görmüş. Ona hayran olmuş. Varşova’nın Eski Şehir meydanındaki orijinal Deniz Kızı heykeli, Polonyalı heykeltıraş Konstanty Hegel tarafından yapılmış ve 1855’te buraya yerleştirilmiş. Heykel şehrin birçok yerini dolaşıp restorasyon görmüş. Ancak şimdi burada bulunan Deniz Kızı heykeli aslında 2008’de yapılan yeni bir heykelmiş. Her iki tarafında bulunan yine bronzdan yapılmış tulumbaları kullanırsanız heykelin dibine sular geliyor. Sanırım bağlantılı bir düzenek yapılarak Deniz Kızı sulardan mahrum olmamış.

Meydanda gezindikten sonra kaleye doğru yürüyoruz.1540 yılında yığma tuğladan yapılmış kale 1954 yılında restore edilmiş.Ortaçağdan kalma yapıların arasında yürümek sanki bir tiyatro sahnesindeymiş hissi veriyor. Bir yandan da kahvaltı yapabileceğimiz bir yer arıyoruz.
Her tarafta bu meydanın II. Dünya Savaşından sonraki durumunu gösteren fotoğraflar asılı. İnsan onları görünce şimdiki haline inanamıyor. St. John’s Katedrali yürüme mesafesinde. Gotik tarzda ve tuğla kullanılarak inşa edilmiş, Varşova’nın bilinen en eski kilisesi. Kraliyet taç giyme törenlerinin genellikle burada yapılıyormuş.
Bir yandan da hediyelik eşyalara bakıyoruz. Papa II.JeanPaul’ün Polonyalı olması nedeniyle, onun tarafından ziyaret edilen her Katolik kilise Papanın fotoğraflarını koymuş.

Şimdi kahvaltı zamanı. Enfes bir kahvaltı. Tabii bizim alıştığımız gibi değil. Bu arada burada en fazla “su”ya para ödüyorsunuz. Özellikle normal su içmek isterseniz bir küçük şişeye dört lira vermek zorunda kalıyorsunuz.
Kraliyet Saray Meydanında, Varşova’nın en ünlü anıtlarından Polonya ve İsveç Kralı Sigismund III Vasa Anıtı yükseliyor. Aslında 22 metrelik granit bir sütun üzerinde yükselen heykeli tam olarak görmek pek mümkün olmuyor.
Tepeden görülen, 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası için yapılan Stadyum, 1454 yılında yapılan St. Anne Kilisesi, bu güzel alanda göze çarpan yapılar.
Biraz da şehrin modern kısmını gezeceğiz. Bir taksiyle Tren Garının bulunduğu bölgeye geliyoruz. Gökdelen ve değişik mimarilerin bulunduğu şehrin çağdaş yüzü. Bu arada ertesi gün gideceğimiz Gdansk gezisi için tren bileti alıyoruz. Polonyalılar kendi ülkelerini adım adım dolaşmayı seviyorlar. Bu nedenle bilet bulmakta oldukça zorluk çekiyoruz. Bu ülkeye gitmeden otobüs ya da tren biletlerinizi internet üzerinden almalısınız. Ancak sabah 7.55 treninde yer bulabildik. Tren 14.00’te Gdansk’a varıyor. Merkez Gardan çıkar çıkmaz çok ilginç bir yapı ile karşılaştık. Bu bir Alışveriş Merkezi(ZloteTarasy). İçinde mağazalar, bürolar, otel ve restoranlar bulunuyor.“Hard RockCafe” de burada yerini almış Yanında ise ünlü mimar Daniel Libeskind tarafından tasarlanmış, Avrupa’nın en yüksek,52 katlı, lüks apartmanı. Złota 44.

Aslında Polonya’nın pek çok yerinde değişik mimari yapılara rastlamak mümkün.
Kültür ve Bilim Sarayı(PalacKultury i Nauki) .1955’te yapılan bu bina Paris’in Eiffel Kulesi gibi şehrin birçok yerinden görülebiliyor. Avrupa’nın yüksek binalarından. 1994 yılına kadar 230,68 metre olan yapının yüksekliği şimdi 237 metre. Kuleye takılan anten yüksekliği arttırmış. Kültür ve Bilim Sarayı 3288 odadan oluşuyor.Saray birçok şirket ve kurumun merkezi konumunda. Ayrıca sinema, tiyatrolar, müzeler ve üniversiteler bulunuyor. Çok büyük miktarda elektriğe ihtiyaç duyan bir yapı. Hatta elektrik tüketiminin 30.000 nüfuslu bir kasabanın elektrik ihtiyacı ile aynı olduğu tahmin ediliyor. Sarayı’nın geniş salonlarında, çeşitli sanatsal ve kültürel etkinlikler düzenleniyor. Kültür ve Bilim Sarayı’nın kongre salonunda dünya yıldızlarının konserleri düzenlenmiş. Rolling Stones, LucianoPavarotti, MarlenaDietrich ve Alla Pugacheva gibi isimler burada sahne almış. En üst katından ise Varşova’yı seyredebiliyorsunuz. Stalin şehre devasa bir yapı yaptırmak istemiş. Bunun yapılabilmek için halkın oyuna başvurmuş.Halk yapılmamasını istememiş ama o oyların lehte olduğunu söyleyerek binayı yaptırmış. Polonyalılar senelerce bu binanın parasını ödediklerini söylüyorlar. Yani memnun değiller. Kendi adını koymak istemiş ama bu mümkün olmamış. Otobüse binip şehri dolaşalım sonra bu binayı gezeriz diye düşünüyoruz. “Hop of– Hop on” turist otobüsleri ile gezmenin 24 Saati 60 zł.

Ama bu diğer Avrupa şehirlerinde olduğu gibi değil. Hiç durmuyor. Sonunda eski şehirde iniyoruz.Bizim mahalleye geldik. Sağlı sollu sıralanmış,çiçekler içinde restoranlardan birine oturuyoruz. Yanımıza milli giysiler içinde buyur edenlerden biri gelip bize yemek öneriyor.
Yemekten sonra Barbakan’ı dolaşıyoruz. Şehrin surları,kalesi.Kalenin duvarları arasında başında miğfer bulunan küçük bir çocuk heykeli. Almanlara karşı savaşan bir çocuğu temsil ediyormuş.
Daha sonra Madame Curie’nin evini ziyaret ediyoruz.(Musée de Maria Sklodowska- Curie)
Öğrenciler, öğretmenleriyle deney araçlarını inceliyorlar. Curie’lerin giysileri, oturdukları, çalıştıkları yerler. İnsan kendini tuhaf hissediyor. Onca zaman kitaplarda okuduğumuz kişilerin evini solumak bir başka…Geze geze eski yerleşim yerlerine doğru yürüyoruz.
Stara Miesto ve NoweMiasta’ya yakın “Büyük Avlu ” olarak adlandırılan şehri tanıtan yapılardan biri olan 1999’da tamamlanan eser. Burası Krasinski Sarayının hemen karşısında yer alıyor. Yeşil tonların hâkim olduğu bina 86 sütuna sahip. Üzerlerinde çeşitli dillerden yazılar bulunuyor. Altlarında da bu yazıların Lehçe çevirileri yer alıyor. Bu yapıtın yanında ise 1944’te işgalcilere karşı direnen vatanseverlere ithaf edilen anıt, gerçekten büyük emekle yapılmış.

Eski Şehir ’de bol bol gelin ve damat gördük. Yeni evlenen çiftler düğün fotoğraflarını burada çektiriyorlar. Daha güzel bir mekân olabilir mi?
Tekrar otobüsümüze binip modern şehre gidiyoruz. Bilim ve Kültür sarayını gezeceğiz.
Girişi bulmakta zorlanıyoruz. Yapı Madrid’de bulunan binaya benziyor. Asansöre binmek için bilet alıp sıra bekliyoruz.(18zł)Asansör görevlisi bayan kısıtlı sayıda yolcu alıyor.Terastan Varşova’yı seyrediyoruz.Bu sırada yüksek binalardan birinde çıkan yangın bizi üzüyor.
Binada bulunan tablo ilgimi çekti. Sanatkâr insanlar. Binanın çıkışında bir dikilitaş yükseliyor.Gece olmak üzere evimize geri dönüyoruz. Yarın sabah erkenden Gdansk’a gideceğiz.

Koronavirüs salgını döneminde Avrupa’dan turist çekme yarışı hız kazanırken Kıbrıs, 19 ülkeden gelecek yolculara karantina uygulanmayacağını açıkladı.

Güney Kıbrıs, turizmi yeniden canlandırmaya hazırlanıyor

AB üyesi Kıbrıs Cumhuriyeti, 19 ülkeden turist ve yolculara 20 Haziran’dan itibaren karantina muafiyeti getiriyor.

Turizmden sorumlu Başbakan Yardımcısı Savvas Perdios, yaptığı açıklamada, 19 ülkeden gelecekler için karantina zorunluluğunun kaldırıldığını bildirerek “Turizmimizi yeniden başlatıyoruz” diye konuştu.

Söz konusu 19 ülkeden 13’ünden gelecek yolcu ve turistler karantinanın yanı sıra koronavirüs testinden de muaf olacak. Bu ülkeler; Almanya, Avusturya, Malta, Yunanistan, İsrail, Bulgaristan, Finlandiya, Slovakya, Slovenya, Litvanya, Norveç, Danimarka ve Macaristan olarak sıralandı.

İsviçre, Çekya, Polonya, Romanya, Hırvatistan ve Estonya’dan gelecek yolcu ve turistler içinse karantina zorunluluğu kaldırılmakla birlikte test sonucunu ibraz etme yükümlülüğü devam edecek.

Perdios, söz konusu ülkeler ve diğer ülkelerdeki durum ışığında bu listeyi sürekli olarak güncelleyeceklerini belirterek bunun Kıbrıs’a en çok turist gönderen iki ülke olan Rusya ve İngiltere için de geçerli olduğunu söyledi. Bu iki ülkedem Kıbrıs’a uçuşlara henüz izin verilmiyor.

Diğer ülkelerde karantinayı kaldırma planları

Avrupa’da ilk olarak Slovenya 15 Mayıs’ta koronavirüs kısıtlamalarını sona erdirerek kapılarını AB ülkelerinin vatandaşlarına açmış ve 31 Mayıs’tan itibaren karantina uygulamasının kaldırılacağını bildirmişti.

Avrupa’nın en önemli turist destinasyonu olan İspanya da 25 Mayıs’ta yaptığı açıklamada 1 Temmuz’dan itibaren yurt dışından gelecek yolculara karantina uygulamasını kaldırmayı planladığını bildirdi.

İtalya da 3 Haziran’dan itibaren AB vatandaşlarına karantinasız seyahati mümkün kılmayı planlıyor.

Yunanistan ise iki haftalık karantina zorunluluğunu kaldıracağı ülkeleri 31 Mayıs’a kadar açıklayacağını bildirmişti.

Güney Kıbrıs Turizmden sorumlu Başbakan Yardımcısı Savvas Perdios; “Turizmimizi yeniden başlatıyoruz, sloganıyla yapılan hazırlıklarımızı, Turizm sektöründe yer alan kurum ve kuruluşlarda birlikte yapıyoruz.

Korona virüsüne karşı alınan tedbirleri ve yapılan çalışmaları ‘Edacco, Ecological Development’, kurumuna sunmak için eksiklerimizi tamamlıyoruz.

AB ülkelerinde bulunan tatilcileri corona virüs tehdidine karşı en iyi şekilde koruyup misafir edeceğimizi garanti ederiz.

Bize güvensinler, sağlıklı ve huzur içinde tatillerini bizimle geçirsinler” dedi.

Avrupa Birliği (AB) Komisyonu, korona krizi sonrası Avrupa’nın ekonomik açıdan toparlanması için 750 milyar euroluk bir plan hazırladı. AB Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen Çarşamba günü Avrupa Parlamentosu Genel Kurul toplantısında yaptığı konuşmada,

Avrupa için 750 milyar euroluk yardım planını açıklayarak, üye ülkelerden destek istedi.

Başkan Von der Leyen’in planladığı fon koronavirüs krizi nedeniyle resesyon tehdidi ile karşı karşıya olan ve krizinden en fazla etkilenen Avrupa ekonomilerine yardım edilmesini öngörüyor.

Ancak teklifin AB üyesi devletler tarafından onaylanması gerekiyor.

Avrupa Parlamentosu’ndaki konuşmasında “Bu Avrupa’nın anıdır” diyen Başkan von der Leyen, “Ya ülkeleri, bölgeleri ve insanları arkada bırakarak her birimiz yalnız gideriz ya da bu yolu birlikte yürürüz” şeklinde konuştu.

Plana destek isteyen von der Leyen, AB üyesi ülkelere “Eski önyargıları kenara koyalım” diye seslendi.

İtalya ve İspanya baskı yaptı

Koronavirüs salgınından en fazla etkilenen bölgelerden olan Avrupa’da şimdiye kadar 173 binden fazla kişi yaşamını yitirdi.

Avrupa ülkelerinde kısıtlamalar yavaş yavaş gevşetilirken halen sınır kontrolleri devam ediyor.

Resmi olarak “Bir Sonraki Nesil AB” adındaki plan salgından en fazla etkilenen ve ekonomilerini tek başına ayağa kaldırmaları borç yükleri nedeniyle zor olan İtalya ve İspanya’nın baskılarının ardından geldi.

750 milyar euroluk paketin 500 milyar euroluk kısmını geri ödemesi olmayan hibelerin, geri kalan 250 milyar euroyu ise kredilerin oluşturacağını belirtiyor.

İtalya memnuniyetle karşıladı

Taslağın bu haliyle üye ülkeler tarafından kabul edilmesi durumda, İtalya 81,8 milyar euro İspanya ise 77,3 milyar euro teşvik alacak.

Ayrıca koronavirüs’nın 90,9 milyar euroya kadar kredi, İspanya’nın ise 31 milyar euroya kadar kredi alabilmesi öngörülüyor.

koronavirüs ve Polonya’nın 38 milyar euro, Almanya’nın ise 28 milyar euroya erişimi olacağı belirtiliyor.

İtalya Başbakanı Giuseppe Conte planı “Brüksel’den muhteşem bir sinyal” olarak yorumladı.

Conte müzakelerin hızlandırılarak kaynakların serbest bırakılması çağrısında bulundu.

Almanya ve Fransa bu ay başında, Avrupa ekonomilerindeki resesyonun etkileriyle mücadele için 500 milyar euroluk bir fon oluşturma önerisinde bulunmuştu.

AB Komisyonu’nun hazırladığı teklifin miktarının, Berlin ve Paris’in önerdiği fondan yüksek olması dikkati çekti.

Almanya Başbakanı Angela Merkel ve Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, salgından “en ağır etkilenen bölge ve sektörlerin” bu fondan destekleneceğini,

AB Komisyonu’na mali piyasalardan AB adına kredi çekme imkanı tanınacağını bildirmişti.

Plan onaylanacak mı?

Ancak yardımların teşvik olarak yapılması konusu AB içerisinde tartışmalı bir konu. AB bütçesinin borç içindeki güney ülkelerine harcanmasına muhalefet eden Hollanda, Danimarka, İsveç ve Avusturya’nın karşı çıkabileceği ve karşı teklifte bulunabileceği belirtiliyor.

Bu ülkeler sadece kredi şeklinde yardım yapılmasını kabul etmişti.